เช้าตรู่วันถัดมา เจ้าหนูสองคนตื่นนอนแล้วลงมาข้างล่าง เห็นตี้ซื่อจิ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร นึกว่าตัวเองตาฝาดไป
เซี่ยนเซี่ยนเอ่ยถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ "คุณพ่อ ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"
"เมื่อคืน"
ตี้ซื่อจิ่งตอบ พลางก้มตัวอุ้มมู่มู่ขึ้นนั่งที่เก้าอี้ของนาง "กินอาหารเช้าเสร็จแล้ว คุณพ่อจะไปส่งพวกหนูที่โรงเรียน"
"ดีค่ะ!"
เจ้าหนูสองคนไม่ได้ปฏิเสธ ในใจมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
หลายวันไม่ได้เจอคุณพ่อ พวกเขาก็คิดถึงอยู่บ้างนิดหน่อย!
หลังอาหารเช้า ตี้ซื่อจิ่งก็พาเด็ก ๆ ออกไป
ทางด้านคุณปู่ตี้ เมื่อเตรียมตัวแล้ว ก็ออกเดินทางไปลู่หย่วนเช่นกัน
ตอนนี้ หนานจื้ออี้ออกไปทำงานแล้ว ที่บ้านจึงเหลือเพียงผู้เฒ่าสองคนแห่งตระกูลหนาน
ทั้งสองนึกว่าคุณปู่ตี้แค่มาเยี่ยมดื่มชาเล่นหมากรุก พอต้อนรับเข้าไปในบ้านกลับได้ยินคุณปู่ตี้พูดว่า "ข้าจงใจมาโดยเลี้ยงไม่ให้หนูหนานรู้ตัว เพราะอยากถามเรื่องบางอย่างกับพวกท่าน"
"เรื่องอะไร"
ผู้เฒ่าทั้งสองเอ่ยถามด้วยความสงสัย
คุณปู่ตี้นั่งลงบนโซฟา ถอนหายใจ แล้วพูดว่า "ถามเรื่องลูกสองคนของหนูหนานน่ะ"
ผู้เฒ่าสองสามีภรรยาชะงัก จากนั้นสีหน้าก็ดูอึดอัด "เด็กสองคนน่ะ… พวกเขามีอะไรหรือเปล่า"
คุณปู่ตี้เห็นท่าทีของเพื่อนรัก ในใจก็เดาคำตอบได้ทันที
เขาพูดต่อ "ข้าทราบหมดแล้ว ตอนนั้นหนูหนานคลอดลูกน้อยถึงสี่คน ที่เหลือไว้กับบ้านสองคนก็เป็นเลือดเนื้อของตระกูลตี้"
ชายชราหนานและหญิงชราหนานได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันตื่นตระหนก