“ซีซี!”
เสียงผู้ใหญ่ร้องเรียกดังมาจากในสำนักงานทนายความ
ฉู่ชิงเหอได้ยินเสียงจึงหันไปมอง พอดีเห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นมาทางพวกเธอ!
“โธ่เอ๊ย แม่คุณหนูน้อยของฉัน!”
หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาแล้วย่อตัวลง ถอนหายใจพลางถามว่า “ฉันแค่ไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว ทำไมหนูถึงวิ่งออกมาเองล่ะ?”
เด็กหญิงตัวน้อยยังคงกอดฉู่ชิงเหอไว้ ดวงตากลมโตใสซื่อจ้องมองหญิงวัยกลางคนโดยไม่พูดอะไร
ฉู่ชิงเหอเห็นดังนั้นจึงถามขึ้นว่า “คุณเป็นญาติของเด็กคนนี้หรือคะ?”
หญิงวัยกลางคนลุกขึ้น มองฉู่ชิงเหอแล้วอธิบายว่า “ฉันเป็นแม่บ้านทำความสะอาดของสำนักงานทนายความนี้ค่ะ เด็กคนนี้เป็นลูกสาวของทนายจี้ เธอติดทนายจี้มาก ทุกวันก็เลยตามทนายจี้มาที่สำนักงานด้วย ตอนทนายจี้ยุ่งกับงาน คนอื่น ๆ ในสำนักงานก็ช่วยกันดูแลเด็กค่ะ”
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง
ฉู่ชิงเหอเตือนว่า “เด็กวัยนี้อยากรู้อยากเห็นมาก แต่ยังไม่รู้จักระวังอันตราย เผลอแค่แป๊บเดียวก็วิ่งเตลิดจนพลัดหลงได้ ต่อไปช่วยระวังให้มากกว่านี้นะคะ”
“ค่ะ ฉันจำไว้แล้ว แต่ปกติซีซีค่อนข้างกลัวคนแปลกหน้า ฉันเลยคิดว่าแค่ไปเข้าห้องน้ำครู่เดียวคงไม่เป็นไร” หญิงวัยกลางคนพูดพลางลูบอกตัวเองอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจยาว “เป็นความสะเพร่าของฉันเอง โชคดีที่ซีซีไม่หายไป ไม่อย่างนั้นถึงฉันเอาชีวิตเข้าแลกก็ชดใช้ให้ทนายจี้ไม่พอ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่ชิงเหอก็ก้มลงมองเด็กหญิงตัวน้อย
เด็กหญิงเงยหน้ามองเธอเช่นกัน กะพริบตาปริบ ๆ แล้วเรียกเธอด้วยเสียงอ่อนหวานอีกครั้งว่า “หม่าม้า~”
ฉู่ชิงเหอ “……”
“เอ๊ะ?” หญิงวัยกลางคนมองเด็กหญิงอย่างตกตะลึง “ซีซีเรียกคุณว่าแม่เหรอคะ?”