กลุ่มธุรกิจเวิน
เนี่ยเฉิงยืนรออยู่หน้าลิฟต์
ประตูลิฟต์สองบานเปิดออก ฉู่ชิงเหอเดินออกมา
เนี่ยเฉิงแสดงท่าทีเคารพนอบน้อม “คุณนายครับ ท่านประธานกำลังประชุมอยู่ เชิญคุณนายไปรอที่ห้องทำงานก่อนนะครับ”
ฉู่ชิงเหอพยักหน้าเบา ๆ อย่างเฉยชา
เมื่อเข้าไปในห้องทำงาน ฉู่ชิงเหอก็เห็นเค้กกับนมไข่มุกบนโต๊ะชาในทันที
ล้วนเป็นของโปรดของเธอ
“ท่านประธานทราบว่าคุณนายจะมา จึงสั่งให้ผมเตรียมไว้เป็นพิเศษครับ” เนี่ยเฉิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ฉู่ชิงเหอไม่มีปฏิกิริยา สีหน้าเย็นชา “เวินเสี้ยนอวี้ยังต้องประชุมอีกนานแค่ไหน”
เนี่ยเฉิงยกมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ “น่าจะเสร็จภายในอีกครึ่งชั่วโมงครับ”
“เข้าใจแล้ว” ฉู่ชิงเหอเดินไปนั่งลงบนโซฟา เงยหน้ามองเนี่ยเฉิง “ฉันจะรอเขา เธอไปทำงานของเธอเถอะ”
“ครับ หากคุณนายต้องการอะไร เรียกผมได้ทุกเมื่อ ผมขอตัวออกไปก่อนนะครับ” เนี่ยเฉิงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน
ประตูห้องทำงานปิดลง ภายในห้องเงียบสงัด
ฉู่ชิงเหอหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดเกมเล็ก ๆ ในวีแชตเล่นฆ่าเวลา
เธอไม่แม้แต่จะปรายตามองเค้กกับนมไข่มุกบนโต๊ะอีก
ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบแล้ว เพียงแต่ต่อจากนี้ ไม่ว่าสิ่งที่ชอบจะเป็นอะไร หากเป็นของที่เวินเสี้ยนอวี้ซื้อให้ เธอก็จะไม่รับอีก
อยากได้อะไร เธอก็ซื้อเองได้ทั้งนั้น
……
แม้จะบอกว่าครึ่งชั่วโมง แต่กว่าการประชุมจะจบก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว
เวินเสี้ยนอวี้เดินออกจากห้องประชุม เนี่ยเฉิงรีบเข้าไปหาแล้วลดเสียงลง “ท่านประธานครับ ผมเพิ่งสอบถามมา คุณนายไปสำนักงานทนายความก่อน พอออกจากที่นั่นก็แวะไปที่สถาบันตรวจพิสูจน์ครับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เวินเสี้ยนอวี้ก็ไม่ได้ประหลาดใจนัก