เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าเวินเสี้ยนอวี้ก็ขรึมลง เขาไม่พูดอะไร เพียงปรายตามองเนี่ยเฉิงอย่างเรียบเฉย
เนี่ยเฉิงเข้าใจทันที เขากระแอมเบา ๆ “เอ่อ จู่ ๆ ผมนึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระอื่นต้องจัดการ ผมขอตัวออกไปก่อนนะครับ”
พูดจบก็หันหลังเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว
ภายในห้องทำงานพลันตกอยู่ในความเงียบอันชวนอึดอัด
เวินเสี้ยนอวี้ลุกขึ้นยืน มองฉู่ชิงเหอ คิ้วขมวดแน่น “ฉู่ชิงเหอ ผมนึกว่าคุณจะเข้าใจผม”
“ให้เข้าใจอะไร?” ฉู่ชิงเหอหัวเราะเยาะ “ให้เข้าใจว่าหลังจากฉันเพิ่งแท้งลูก คุณก็ใช้ชื่อฉันรับเวินจิ้นเฉินมาเป็นลูกบุญธรรม หรือให้เข้าใจว่าคุณกับมู่ชิงเวยอ้างว่าจะช่วยเลี้ยงลูกให้พี่ชาย แต่กลับลักลอบมีความสัมพันธ์กัน?”
สีหน้าชายหนุ่มเต็มไปด้วยความหงุดหงิด “ผมบอกคุณแล้วว่าระหว่างผมกับมู่ชิงเวยไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด”
“เวินเสี้ยนอวี้ คุณนี่น่าขำจริง ๆ!” ฉู่ชิงเหอจ้องเขาอย่างโกรธจัด “ต้องให้ฉันจับได้คาหนังคาเขาก่อน คุณถึงจะยอมรับว่าคุณกับมู่ชิงเวยมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กันใช่ไหม?!”
สีหน้าเวินเสี้ยนอวี้เคร่งขรึม เขาพูดอย่างไม่พอใจ “ฉู่ชิงเหอ คุณพอได้แล้ว”
“ฉันไปอวิ๋นซีเยวี่ยนมาแล้ว”
เวินเสี้ยนอวี้ชะงักไปเมื่อได้ยิน
“วันนั้นฉันไม่ได้ไปแค่โรงเรียนอนุบาล ฉันยังให้เกาเหมยอีปลอมตัวเป็นพนักงานเข้าไปที่อวิ๋นซีเยวี่ยนด้วย” ฉู่ชิงเหอมองเขา ในดวงตาเหลือเพียงความผิดหวัง ไม่มีแววชื่นชมรักใคร่เหมือนในวันวานอีกแล้ว
เมื่อนึกถึงหลักฐานที่บันทึกได้จากอวิ๋นซีเยวี่ยน เธอก็รู้สึกคลื่นเหียนขยะแขยงขึ้นมา
“ในห้องนอนใหญ่ของอวิ๋นซีเยวี่ยนแขวนรูปแต่งงานของคุณกับมู่ชิงเวยไว้ ในห้องน้ำมีของใช้ส่วนตัวสำหรับคู่รัก แม้แต่ในถังขยะก็ยังมีถุงยางอนามัยที่ใช้แล้ว! บนโต๊ะข้างเตียงยังมีหนังสือเตรียมตั้งครรภ์ แถมแม่บ้านยังเรียกคุณว่าคุณผู้ชาย เรียกมู่ชิงเวยว่าคุณผู้หญิง แค่นี้ยังไม่พออีกหรือ?”