เพียงเธออ้าปาก เฉินเฉินก็ฉวยโอกาสยัดลูกอมเข้าปากเธอทันที
กลิ่นหอมเปรี้ยวหวานของผิวส้มแผ่ซ่านไปทั่วช่องปากในพริบตา
ฉู่ชิงเหอขมวดคิ้ว ความรู้สึกสะเทือนใจในอกยิ่งทวีความลึกซึ้งขึ้นอีกหลายส่วน
ที่จริงแล้ว เธอชอบลูกอมผิวส้มมาก...
อมลูกอมอยู่ครู่หนึ่ง ฉู่ชิงเหอก็ค่อย ๆ ได้สติกลับมา
เมื่อก้มมองลงไป เธอก็พบว่าเฉินเฉินกำลังจับมือเธอไว้ด้วยมือเล็ก ๆ ข้างหนึ่ง
เธอขมวดคิ้ว ฉุดมือกลับทันที ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เวินจิ้นเฉินลุกขึ้นตาม เงยหน้ามองเธอ ดวงตาไร้เดียงสาคู่นั้นจ้องมองเธอ “คุณป้าคะ หน้าคุณป้ายังซีดมากเลย ให้หนูเรียกคนพาไปโรงพยาบาลไหมคะ”
“ไม่ต้อง” ฉู่ชิงเหอทำหน้าเย็นชา แม้ในปากยังอมลูกอมอยู่ แต่ความรู้สึกสะเทือนใจในอกก็สลายไปแล้ว
นี่คือลูกของเวินเสี้ยนอวี้กับมู่ชิงเวย เป็นผลจากการที่เวินเสี้ยนอวี้ทรยศเธอกับลูกทั้งสอง
เธอจะใจอ่อนกับเขาได้อย่างไร
ฉู่ชิงเหอมองเวินจิ้นเฉิน แล้วถามเสียงเย็นอีกครั้ง “ฉันจะถามเธออีกครั้ง ก่อนวันนี้เธอเคยเห็นฉันไหม”
เวินจิ้นเฉินไม่เข้าใจว่าทำไมฉู่ชิงเหอถึงมองเขาด้วยสายตาดุ ๆ
แต่เขารู้สึกว่าฉู่ชิงเหอไม่ใช่คุณป้าใจร้าย และยังจำสิ่งที่พ่อเคยบอกเขาได้...
ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าอย่างซื่อตรง “หนูเคยเห็นรูปคุณป้าในโทรศัพท์ของคุณพ่อค่ะ ในรูปคุณป้าอ้วนกว่าตอนนี้ ท้องกลมป่อง แล้วก็วาดหน้าน้อย ๆ น่ารักไว้บนท้องด้วย ในรูปผมคุณป้ายาวขนาดนี้...ยาวมากเลยค่ะ! ยังดัดเป็นลอนด้วย สวยเหมือนเจ้าหญิงในนิทานเลย!”