ฉู่ชิงเหอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเยาะตัวเองอย่างจนใจ “ถึงฉันจะยอมรับการมีอยู่ของเด็กคนนั้นไม่ได้ แต่ฉันก็เป็นแม่คนเหมือนกัน ไม่มีทางเอาความโกรธไปลงกับเด็กหรอก”
เกาเหมยอีมองเธอเหมือนกำลังมองคนโง่ “นายคิดว่าฉันกลัวว่านายจะลงมือกับเด็กคนนั้นหรือไง”
ฉู่ชิงเหอชะงักไป “แล้วไม่ใช่หรือ”
“ให้ตายสิ!” เกาเหมยอีกลอกตา ก่อนจะเหลือบมองท้องของฉู่ชิงเหอแล้วถอนหายใจ “ฉันกลัวว่าคนสารเลวจะให้กำเนิดลูกสารเลวน่ะสิ ตอนนี้นายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนะ”
“ฉันจะถูกเด็กคนหนึ่งรังแกได้ยังไง” ฉู่ชิงเหอปลอบอย่างจนใจ “นายดูละครสั้นมากไปหรือเปล่า”
เกาเหมยอี “...” ก็ใช่ ดูไปไม่น้อยจริง ๆ
……
ฉู่ชิงเหอเตรียมการล่วงหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว
เธอมาที่นี่ในฐานะนายใหม่แห่งตระกูลเวิน เพื่อเยี่ยมชมโรงเรียนอนุบาล
เมื่อห้าปีก่อน เวินเสี้ยนอวี้บริจาคเงินก้อนหนึ่งให้โรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ พอคุณผู้อำนวยการหวังได้ยินว่านายใหม่แห่งตระกูลเวินจะมาเยี่ยมชม จึงออกมาต้อนรับเธอด้วยตัวเองอย่างกระตือรือร้น
“นายใหม่แห่งตระกูลเวินคะ ดูสิคะ เครื่องเล่นพวกนี้ รวมถึงเตียงเด็กกับภาชนะใส่อาหารของเด็ก ๆ ก็จัดซื้อด้วยเงินบริจาคของคุณเวินทั้งนั้นค่ะ”
ขณะนั้นเด็ก ๆ กำลังเรียนอยู่ในห้องเรียน
คุณผู้อำนวยการหวังพาฉู่ชิงเหอเดินชมสนามเด็กเล่น ซึ่งมีทั้งอุปกรณ์ครบครันและพื้นที่สีเขียว
ฉู่ชิงเหอฟังคำเยินยอของคุณผู้อำนวยการหวังเงียบ ๆ สีหน้าเรียบเฉย
คุณผู้อำนวยการหวังเห็นว่าเธอเงียบมาตั้งแต่เข้ามา ก็กลัวว่าตนจะแนะนำสิ่งใดตกหล่น จึงถามว่า “นายใหม่แห่งตระกูลเวินคะ คุณคิดว่าโรงเรียนอนุบาลของเรายังมีจุดไหนที่ต้องปรับปรุงหรือพัฒนาเพิ่มเติมไหมคะ หรืออยากทราบเรื่องด้านไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า”