“สมควรแล้วที่ลูกจะตาย”
คำพูดนี้ราวกับมีดแหลมคม แทงทะลุหัวใจฉู่ชิงเหออย่างแรง
ในสมองเหมือนมีเส้นเอ็นบางอย่างขาดผึงลงในชั่วพริบตา!
ฉู่ชิงเหอจ้องเวินเชี่ยว ดวงตาเย็นเยียบราวกับกำลังมองคนตาย
“เวินเชี่ยว คนเราต้องรับผิดชอบต่อคำพูดและการกระทำของตัวเอง”
เวินเชี่ยวถูกท่าทีของเธอทำให้ตกใจ จึงถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
ฉู่ชิงเหอก้าวยาวเข้าไปหา ก่อนเวินเชี่ยวจะทันตั้งตัว เธอก็คว้าผมของอีกฝ่ายไว้เต็มมือ——
“อ๊า!” เวินเชี่ยวเจ็บจนคอแหงนไปด้านหลัง บิดเบี้ยวอยู่ในมุมที่ผิดธรรมชาติ น้ำตาไหลพรากออกมาทันที “อ๊า ๆ ๆ! เจ็บ! แม่ แม่คะ หนูเจ็บ! ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้ว แม่รีบช่วยหนูด้วย……”
“ฉู่ชิงเหอ แกนังผู้หญิงชั่ว ปล่อยลูกสาวฉันนะ!”
หลิวหลานพุ่งเข้ามาคว้าผมฉู่ชิงเหอ แล้วกระชากไปด้านหลังอย่างแรง
ฉู่ชิงเหอไม่ทันระวัง ถูกกระชากจนเจ็บ ก่อนเธอจะทันได้ตอบสนอง เวินเชี่ยวก็ยกเท้าขึ้นเตะท้องเธออย่างแรง!
ฉู่ชิงเหอหรี่ตาลง รีบหลบเท้าของเวินเชี่ยวได้ทัน แต่กลับถูกหลิวหลานที่อยู่ข้างหลังผลักอย่างแรง!
ถูกโจมตีทั้งหน้าและหลัง เธอไม่ทันตั้งรับ เซถลาไปข้างหน้า——
แล้วพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดอบอุ่นและกว้างใหญ่ของชายคนหนึ่ง
มือใหญ่แข็งแรงคู่หนึ่งประคองเธอไว้ได้อย่างมั่นคง
กลิ่นหอมของไม้สนที่คุ้นเคย
เป็นเวินเสี้ยนอวี้
ฉู่ชิงเหอเงยหน้าขึ้น มือยังสั่นเทาขณะลูบท้องตัวเองอย่างขวัญเสีย
เธอไม่กล้าคิดเลยว่า หากเวินเสี้ยนอวี้ไม่ปรากฏตัว การล้มลงเมื่อครู่นี้จะทำให้เด็กในท้องเป็นอะไรหรือไม่……
เธอเสียฝาแฝดชายหญิงไปแล้ว เด็กคนนี้จะเกิดเรื่องขึ้นอีกไม่ได้เด็ดขาด!
สมองที่ถูกความโกรธครอบงำเมื่อครู่ ตอนนี้กลับมาเยือกเย็นแล้ว
เธอเสียการควบคุมอารมณ์อีกแล้ว……
นับตั้งแต่หยุดยาและตั้งใจปรับเปลี่ยนตัวเองเพื่อเตรียมตั้งครรภ์ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเสียการควบคุม