ฉู่ชิงเหอกัดริมฝีปากเบา ๆ ใจเต็มไปด้วยความลังเล
เธออยากเปิดโปงคำโกหกของเวินเสี้ยนอวี้ อยากบอกคุณย่าเวินว่าเวินเสี้ยนอวี้นอกใจไปแล้ว
แต่ก็กลัวว่าจะทำให้คุณย่าเวินสะเทือนใจ
คุณย่าเวินรักและเอ็นดูเธอมาตั้งแต่เด็ก สำหรับฉู่ชิงเหอที่เติบโตมาในตระกูลฉู่ ตระกูลใหญ่ที่เห็นผลประโยชน์สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ความรักจากคุณย่าเวินทำให้เธอได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของสายใยครอบครัว
เมื่อก่อนทั้งเธอและเวินเสี้ยนอวี้ต่างไม่เป็นที่ยอมรับของใคร มีเพียงคุณย่าเวินที่คอยสนับสนุนและให้กำลังใจพวกเขา
ในใจของฉู่ชิงเหอ คุณย่าเวินสนิทสนมยิ่งกว่าย่าแท้ ๆ ของเธอเสียอีก
“เสี่ยวเหอ”
มือเหี่ยวย่นของหญิงชราค่อย ๆ กุมมือฉู่ชิงเหอไว้
ฉู่ชิงเหอดึงตัวเองกลับจากห้วงความคิด แล้วสบตาคุณย่าเวินอีกครั้ง
คุณย่าเวินตบหลังมือเธอเบา ๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความรัก “ย่ารู้ว่าเรื่องในอดีตทำให้หนูเจ็บปวดและคับข้องใจมากแค่ไหน แต่หนูต้องเรียนรู้ที่จะก้าวออกมา อย่าขังตัวเองไว้กับความเจ็บปวด ถ้าหนูยังปล่อยวางไม่ได้แบบนี้ เด็กน้อยผู้น่าสงสารสองคนนั้นก็คงไม่อยากกลับมาเกิดใหม่เหมือนกัน”
ปลายจมูกของฉู่ชิงเหอพลันแสบขึ้นมา
“คุณย่า หนูเข้าใจ...” เธอกุมมือคุณย่าเวินกลับแน่นขึ้น “คุณย่าไม่ต้องห่วง ตอนนี้หนูสบายดีค่ะ”
คุณย่าเวินมองแก้มที่ดูมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากครั้งก่อนที่พบกัน แล้วพยักหน้ายิ้ม “ย่าดูออก อาอวี้บอกว่าพวกหนูกำลังบำรุงร่างกาย เตรียมมีลูกกันใหม่ แบบนี้ก็ดีแล้ว”
ฉู่ชิงเหอรู้สึกสับสนเหลือเกิน
แต่เมื่อเห็นสีหน้าเปี่ยมความหวังของคุณย่าเวิน เธอก็พูดไม่ออกว่าตนกับเวินเสี้ยนอวี้กำลังคุยเรื่องหย่ากัน