เหยียนสืออันยกจอกสุราขึ้นให้เพื่อนร่วมสำนักหลายคน: "คุณหนูน้อยจากบ้านเกิดมา ข้าต้องไปสำนักศึกษาแทบทุกวัน ยังไม่ได้พูดคุยกับนางอย่างเต็มที่ วันนี้ต้องขอตัวก่อน เพื่อเป็นการขอโทษ เหล้านี้ข้าเลี้ยงเอง"
โต้วหยวนเฉินดื่มสุราแล้วลุกขึ้นตาม: "ข้าไปกับเจ้าด้วย"
เมื่อทั้งสองจากไป ชีชีก็คำนับจางซื่อจิ้นครั้งหนึ่ง แล้วรีบวิ่งตามออกไป
ในห้องเงียบไปชั่วขณะ มีผู้หนึ่งหัวเราะเย้ย: "ยังเป็นโต้วหยวนเฉินที่เข้าใจเจ้ามากที่สุด จางซื่อจิ้น วิธีเจ้านั้นสกปรกไปหน่อย"
"พวกเจ้ามองดูขำกันไม่สนุกหรอกหรือ?"
จางซื่อจิ้นมองสุราในจอก เขาเพียงทนไม่ได้ที่เหยียนสืออันสวมหน้ากากเป็นบัณฑิตสุภาพอ่อนโยนหลอกลวงผู้คน แล้วยังได้ประโยชน์เต็มเปี่ยม เขาอยากเห็นนัก เมื่อข่าวที่เขาเลี้ยงนางโลมไว้ข้างกายแพร่ออกไป หญิงเหล่านั้นที่อยากได้เขาเป็นบุตรเขยจะยังมองเขาเข้าตาหรือไม่
นอกโรงสุรา เหยียนสืออันพลิกตัวขึ้นหลังม้า
"คุณชายเหยียน"
โต้วหยวนเฉินขมวดคิ้ว เรื่องวันนี้เห็นได้ชัดว่าจางซื่อจิ้นกำลังวางกับดัก หญิงผู้นี้ไม่มีทางไม่รู้เรื่อง แล้วนางยังกล้าตามมาอีก เขาจึงจูงม้าเข้ากั้นหน้าและกล่าวว่า: "คุณหนูชีชี สืออันไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเจ้า ยังมอบเงินก้อนใหญ่ให้เจ้าไถ่ตัว หากเจ้ามายุ่มย่ามที่นี่ซึ่งมีผู้คนพลุกพล่านอีก ก็คงเป็นการตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นเกินไปหน่อยมิใช่หรือ?"
ชีชีรีบถอยหลังหนึ่งก้าว คุณชายเหยียนบนหลังม้ายืนบังแสง มองไม่เห็นสีหน้าของเขา
"บุญคุณของคุณชายเหยียน ชีชีจะจดจำไปชั่วชีวิต"