สือซวี่ลุกขึ้นยืน: “สามอา ภายในบ้านต้องท่านคอยนั่งประจำการตัดสินใจ ท่านไปไม่ได้ ข้าไปเอง”
“ในบ้านมีอาปู่รองคอยนั่งประจำการก็พอแล้ว” สือเหยี่ยนยื่นมือห้ามปรามเขา: “พ่อเฝ้าประจำเมืองซินฟู่ห้าปี ข้าตามไปอยู่ด้วยสามปี ชำนาญเส้นทางเมืองซื่อถง ปีนี้หากไม่ใช่อาสี่ดื้อรั้นจะไป ป่านนี้คนที่ไม่รู้เป็นตายก็ควรเป็นข้า เจ้าไปมาเพียงครั้งเดียว ที่ไหนจะชำนาญเท่าข้า สือซวี่ ข้าต้องไป”
สือซวี่คลอแดงที่ขอบตา: “สามอา ข้าเหลือท่านเพียงผู้เดียวที่เป็นผู้ใหญ่!”
สือเหยี่ยนลุกขึ้นเดินไปข้างกายเขา ตบไหล่เขาอย่างแรง: “ปู่ของเจ้าไม่ตายง่ายๆ หรอก พ่อเจ้า อาสี่เจ้า แต่ละคนฝีมือไม่ธรรมดา พวกเขาจะต้องรอข้าอยู่ที่ไหนสักแห่ง ข้าต้องไปตามพวกเขาให้พบ”
“สามอา!”
“อาปู่รองของเจ้าร่างกายไม่สู้ดี รับความลำบากไม่ได้ ส่วนใหญ่ต้องพึ่งเจ้า และปู้ยวี๋” สือเหยี่ยนเว้นจังหวะหนึ่ง: “ข้าได้ยินน้ำเสียงนาง ตั้งใจเพียงจะพาหวันเสียกับเหยียนสืออันไป ไม่คิดให้สกุลสือทำอะไรเลยแม้แต่น้อย แต่เราจะปล่อยให้นางแบกรับภาระนี้เพียงลำพังไม่ได้จริงๆ ภายในบ้านนางก็ใกล้ชิดกับเจ้าอยู่บ้าง เจ้าลองคิดดูว่าจะทำอย่างไรดี”
สือซวี่พยักหน้านิ่ง เขารู้ดีว่าห้ามสามอาไว้ไม่ได้
สือเหยี่ยนยิ้ม: “ภายในบ้านฝากเจ้าแล้ว”
“ต้องกลับมาให้ได้” สือซวี่ตาแดงก่ำอีกครั้ง: “สามอา ท่านต้องกลับมาให้ได้”
สือเหยี่ยนตบไหล่เขาอีกครั้งอย่างแรง: “ชีวิตของสามอามิใช่ของคนเพียงผู้เดียวอีกต่อไป จะไม่ปล่อยให้สูญไปง่ายๆ หรอก”