ในหัวของหลี่หลงซิ่งเกิดเสียงดังก้องกังวาน ไม่นานก็มีความรู้เกี่ยวกับเคล็ดวิชาในการฝึกตนที่แสนจะยากลึกซึ้งเข้าใจยากเพิ่มขึ้นมาช่วงหนึ่ง
"คัมภีร์สวรรค์บรรพกาลขั้นที่หนึ่ง : ปฐมกาลยังไม่แยกออกจากกัน หูตายังคงปิดบัง กระจ่างใสดุจท้องฟ้า ว่างเปล่าไร้ขอบเขต..."
เคล็ดวิชาฝึกตนในขั้นนี้มีเพียงแค่ 108 ตัวอักษร แต่ว่าทุกตัวอักษรล้วนเป็นดั่งไข่มุก แสนที่จะยากลึกซึ้งเข้าใจยากยิ่ง
หลี่หลงซิ่งเพิ่งจะเริ่มฝึกตนเป็นครั้งแรก มึนงงไปหมดไม่รู้เรื่องอะไรเลย
"ไม่ต้องท้อแท้ไป ตอนแรกที่ข้าเห็นเคล็ดวิชาฝึกตนนี้ ก็งุนงงไปหมดเช่นกัน หลังจากนั้นต้องใช้เวลาทำความเข้าใจอยู่นานหลายสิบปี ถึงจะบรรลุอะไรได้บ้าง!
ตอนนี้ ข้าจะถ่ายทอดความเข้าใจทั้งหมดของข้าให้แก่เจ้า ก็จะทำให้เจ้าเรียนรู้มันได้อย่างรวดเร็ว!"
ต่อจากนั้น ผู้อาวุโสลึกลับก็ค่อยๆ อธิบายคัมภีร์สวรรค์บรรพกาลขั้นที่หนึ่ง แกะทีละตัวอักษรทีละประโยค อย่างละเอียดยิบให้หลี่หลงซิ่งฟัง
เมื่อได้รับคำชี้แนะจากผู้อาวุโสลึกลับแล้ว หลี่หลงซิ่งก็ราวกับได้รับการรินสุราสวรรค์ลงกลางกระหม่อม ทุกอย่างกระจ่างแจ้งในพริบตา!
เขาคล้ายกับเปิดประตูบานใหม่เข้าไป ดื่มด่ำและหลงใหล ตั้งจิตทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง
สามชั่วยามต่อมา!
ตะวันแรกทอแสงอรุณสาดส่องไปทั่วแผ่นดิน
ฮู่ ฮู่!
ในเวลานี้เอง เหนือเรือนไม้ที่หลี่หลงซิ่งอาศัยอยู่ จู่ๆ ก็เกิดลมพัดเมฆเคลื่อนไหว เกิดเป็นกระแสน้ำวนที่ไร้รูปร่างขึ้น!
พลังปราณฟ้าดินอันมหาศาลระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับกระแสน้ำหลั่งไหลเข้าสู่กระแสน้ำวน แล้วผ่านการเปลี่ยนแปลงของกระแสน้ำวนนั้น หลอมรวมเข้าสู่เรือนไม้ที่อยู่เบื้องล่าง
พลังปราณเหล่านี้ ในที่สุดก็เข้าสู่ร่างกายของหลี่หลงซิ่งจนหมดสิ้น
เกิดเสียงดังกร๊อบแกร๊บขึ้นเป็นระลอก เส้นลมปราณใหม่สายแล้วสายเล่าถูกสร้างขึ้นภายในร่างกาย
หลังจากถูกคนบังคับผนึกรากวิญญาณสวรรค์ตั้งแต่เด็ก เส้นลมปราณของหลี่หลงซิ่งก็ค่อยๆ แห้งเหี่ยวและอุดตัน
ตอนนี้ โดยการฝึกคัมภีร์สวรรค์บรรพกาล ก็เหมือนไม้แห้งที่ได้พบฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง เส้นลมปราณที่อุดตันก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง
ไอหมอกสีทองกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าลอยวนอยู่เหนือศีรษะของหลี่หลงซิ่ง รัศมีมงคลหมื่นสาย หากมองดูจากที่ไกลๆ ราวกับมีไอเซียนลอยอ้อยอิ่ง
"ฮ่า ฮ่า สมกับเป็นรากวิญญาณสวรรค์ในตำนาน สมกับที่ไม่ทำให้ข้าผิดหวัง!" ภายในหยกที่คอของหลี่หลงซิ่งดังเสียงหัวเราะอย่างปลาบปลื้มออกมาเป็นระลอกๆ
ไม่นานนัก ลวดลายกระถางโบราณบนหยกก็เปล่งรัศมีมงคลเจิดจ้า ค่อยๆ กลายเป็นร่างรางๆ ร่างหนึ่ง
ใบหน้าดุจคมมีดและขวานศึกบาก เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม
ผมขาวปลิวไสว ดั่งเซียนผู้มีวรยุทธ์สูงส่ง
เขาลอยนิ่งอยู่กลางอากาศอย่างนั้น ก้มมองดูหลี่หลงซิ่งที่อยู่เบื้องล่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี
ผ่านไปอีกสามชั่วยาม เส้นลมปราณที่อุดตันอยู่ในร่างของหลี่หลงซิ่ง ในที่สุดก็ทะลวงจนหมด!
ต่อไป ก็คือการเปิดทะเลตันเถียนแล้ว!
ตูม!
ตามกระแสพลังงานที่หลั่งไหลเข้าสู่ตำแหน่งทะเลตันเถียนระลอกแล้วระลอกเล่า
พื้นที่ที่เดิมเป็นเขตบรรพกาล ก็ถูกกระแทกจนเกิดเป็นดินแดนที่ว่างเปล่าสว่างไสวขึ้นในพริบตา
ตูม ตูม ตูม...
ในการกระแทกที่ไม่หยุดหย่อนนั้น พื้นที่ว่างเปล่าสว่างไสวนั่นก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อตันเถียนถูกเปิดออกอย่างแท้จริงแล้ว จิตสัมผัสของหลี่หลงซิ่งก็เข้าสู่ภายในเพื่อตรวจดูอย่างรวดเร็ว!
เมื่อมองเข้าไป ก็อดตกใจอย่างใหญ่หลวงไม่ได้
เห็นทะเลตันเถียนของตนเองนั้น เหมือนกับโลกมิติขนาดย่อม!
ไอปฐมกาลจางๆ ลอยวนอยู่บนท้องฟ้า พื้นดินเต็มไปด้วยเนินเขาและร่องเหวลึกสลับซับซ้อน
"เหตุใดทะเลตันเถียนของข้าถึงเป็นดั่งโลกบรรพกาลที่พึ่งเกิดใหม่?" หลี่หลงซิ่งตกตะลึง!
ก่อนหน้านี้เขาฝึกตนไม่ได้ ดังนั้นจึงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในหอเก็บคัมภีร์ของตระกูล อ่านหนังสือทุกอย่าง โดยหวังว่าจะหาวิธีที่แม้ไม่มีรากวิญญาณก็สามารถฝึกตนได้
ถึงแม้จะล้มเหลวในตอนท้าย แต่ในด้านการฝึกตนนั้น กลับมีความรู้ความเข้าใจที่ไม่เลวเลย
ตามบันทึกในตำราโบราณ ทะเลตันเถียนที่ผู้ฝึกตนเปิดออกได้ ล้วนเป็นสภาพหมอกเทาหม่นหมอง ไม่มีเค้าโครงของโลกแต่อย่างใด
แต่ทะเลตันเถียนของตนเองนั้น แตกต่างกับบันทึกในตำราโบราณโดยสิ้นเชิง!
ทะเลตันเถียนของตนเอง มิใช่หมอกเทาหม่นหมอง แต่กลับมีเค้าโครงของโลกบรรพกาลที่สมบูรณ์เป็นอิสระ
ถึงตอนนี้จะยังเล็กอยู่ แต่ก็พอจะเห็นเบาะแสได้บ้างแล้ว
หากวันหน้าพัฒนาต่อไปเรื่อยๆ จะต้องกลายเป็นโลกบรรพกาลอันยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขตอย่างแน่นอน
"ผู้อาวุโส นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เหตุใดทะเลตันเถียนของข้า ถึงกลายเป็นโลกใบเล็กที่เป็นอิสระเช่นนี้?" หลี่หลงซิ่งถามด้วยความแปลกใจ
ร่างที่ลอยอยู่เบื้องบนได้ยินดังนั้น ก็พุ่งกลายเป็นลำแสงสีทองสายหนึ่งในพริบตา เข้าไปในหว่างคิ้วของหลี่หลงซิ่ง
หลังจากเห็นสภาพทะเลตันเถียนของหลี่หลงซิ่งชัดเจนแล้ว ใบหน้าที่รางเลือนนั้นก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที ราวกับถูกทำให้ตกใจกลัว
"ผู้อาวุโส นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
"แปลก แปลกจริงๆ ทะเลตันเถียนเช่นนี้ ข้าก็พึ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกตั้งแต่ฟ้าดินก่อกำเนิด" ใบหน้ารางเลือนพึมพำเสียงเบา!
"แล้วนี่มันดีหรือร้าย?" หลี่หลงซิ่งถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่ต้องกังวล ตามความเห็นของข้า นี่น่าจะเป็นเพราะเจ้าฝึกคัมภีร์สวรรค์บรรพกาลนั่นเสียมากกว่า เพราะอย่างไรซะ นี่ก็เป็นตำราลับแห่งยุคสมัยโบราณกาล การที่ทะเลตันเถียนของเจ้ากลายเป็นโลกบรรพกาลเองนั้น ก็สมเหตุสมผลแล้ว!"
"จะไม่มีผลกระทบอะไรกับข้าใช่ไหม?"
"ไม่มีแน่นอน คัมภีร์สวรรค์บรรพกาลนี้เป็นสิ่งที่เทียบเท่าระดับฟ้าได้ จะมีแต่ผลดีกับเจ้าเท่านั้น!" ใบหน้ารางเลือนพูด!
ถึงปากจะบอกเช่นนั้น แต่ในใจของเขาก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดี
เพราะอย่างไรซะ ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่เคยฝึกคัมภีร์สวรรค์บรรพกาลนี้อย่างแท้จริง เพียงแต่ใช้เวลาศึกษาหลายสิบปี เข้าใจแค่เพียงเปลือกนอกเท่านั้น
พูดได้ว่า หลี่หลงซิ่งก็คือหนูทดลองที่เขาเลือกมาดีๆ นี่เอง
ผลจะเป็นเช่นไร ยังต้องรอดูต่อไป
เมื่อได้ฟังคำพูดของผู้อาวุโสลึกลับ หลี่หลงซิ่งก็แอบโล่งใจ
เขาคิดว่า ผู้อาวุโสลึกลับคงจะไม่โกหกตนเอง
"เจ้าฝึกฝนต่อไปเถิด ข้าเหนื่อยแล้ว ช่วงนี้จะพักผ่อนให้ดีหน่อย อีกอย่าง จำไว้ว่าให้รีบหาสมบัติจากฟ้าดินมาให้ข้าบ้าง"
"ขอรับ!"
ใบหน้ารางเลือนนั้นค่อยๆ เลือนหายไปท่ามกลางการบิดเบี้ยว
"ฝึกต่อ!" หลี่หลงซิ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มฝึกคัมภีร์สวรรค์บรรพกาลอีกครั้ง ตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝน
กร๊อบ! แกร๊บ!
เสียงดังกร๊อบแกร๊บดังมาจากภายในร่าง ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงสองชั่วยามต่อมา ระดับการฝึกตนของหลี่หลงซิ่งก็พุ่งทะยานราวกับไม้ไผ่ทลาย ดิ่งขึ้นไปถึงขั้นหลังฟ้ากำหนด ขั้นห้าโดยตรง!
ยังไม่หยุด ยังดำเนินต่อไป...
ในตอนนั้นเอง หลี่หลงซิ่งใจไหววูบ จึงรีบหยุดการฝึกฝน!
ข้างนอกเรือนไม้ มีเสียงฝีเท้าดังซ่าๆ เป็นระลอก
ลืมตาทั้งสองขึ้น ในตาของหลี่หลงซิ่งมีแสงเทพอันเจิดจ้า รัศมีมงคลหมื่นสาย ค่อยๆ หายเข้าไปข้างในจนมองไม่เห็น
เพล้ง!
ได้ยินเสียงดังสนั่นขึ้น ประตูไม้ถูกคนกระแทกอย่างแรงจากข้างนอกจนเปิดออก
เด็กอ้วนชุดแพรผู้มีรูปร่างกลมดั่งลูกบอลคนหนึ่ง นำหมู่คนรับใช้ที่ชั่วร้ายเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ!
"หลี่เทียน เจ้าจะทำอะไร?" หลี่หลงซิ่งมองดูเด็กอ้วนที่ยืนอยู่หน้าประตู แล้วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเครียดเย็น
หลี่เทียน บุตรของอาสอง และเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา
เด็กหนุ่มคนนี้เหมือนกับพ่อของเขา ตัวกลมเหมือนลูกบอลทั้งคู่
ถึงจะอายุแค่สิบหกปี แต่กลับเกเรมาก ใจคอโหดเหี้ยมมือไว ไม่รู้จักเกรงกลัวอะไร
เป็นเจ้าสำราญอันดับหนึ่งของเมืองชิงอวิ๋น
ได้ฟังคำพูดของหลี่หลงซิ่ง หลี่เทียนก็อดชะงักไป!
เจ้าไร้ประโยชน์นี่เมื่อก่อนเจอทีไร ก็ไม่เว้นที่จะตัวสั่นงันงก วันนี้เป็นอะไรไป ถึงกล้าเรียกชื่อของเขาโดยตรง?
แววความโกรธแล่นขึ้นมาบนคิ้ว หลี่เทียนยื่นมือไปชี้ที่อาตงซึ่งนอนอยู่บนเตียง เอ่ยปากอย่างเจ้ากี้เจ้าการ "ได้ยินว่าไอ้แก่คนนั้นกำลังจะตายแล้วใช่ไหม? ข้ามาแจ้งเจ้าว่า จงพาไอ้แก่คนนั้นไสหัวออกไปจากตระกูลหลี่ของข้าเดี๋ยวนี้!"
"อะไรนะ? เจ้าให้พวกเราออกจากตระกูลหลี่?" หลี่หลงซิ่งสีหน้าตกต่ำลง
หลี่เทียนพูดอย่างหยิ่งยโส "ใช่แล้ว ถ้าให้ไอ้แก่คนนี้มาตายในตระกูลหลี่ของข้า มันอัปมงคลแค่ไหน? รีบๆ หน่อย ข้าไม่อยากพูดมากกับเจ้า รีบพาเขาไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้"
"หลี่เทียน เจ้าอย่ารังแกกันเกินไป!" หลี่หลงซิ่งก็โกรธเช่นกัน!
ก่อนหน้านี้หลี่เทียนก็รังแกเหยียดหยามเขากับอาตงมาหลายครั้ง
เพื่ออาตง เขาก็ยอมอดทนมาได้ตลอด!
ไม่คิดว่าวันนี้จะยิ่งหนักข้อกว่านั้นอีก ถึงกับคิดจะขับไล่ทั้งสองคนออกจากตระกูลหลี่โดยตรง
ตนเองก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลหลี่ มีสิทธิ์อะไรต้องไป?
เหตุผลที่หลี่หลงซิ่งอยู่ในตระกูลหลี่มาตลอด หนึ่งก็เพื่อรักษาให้อาตง สองก็คือหวังว่าสักวันหนึ่ง พ่อกับแม่จะกลับคืนตระกูล!
ตอนนี้ รากวิญญาณสวรรค์ของเขาฟื้นคืนบางส่วนแล้ว สามารถฝึกตนได้แล้ว ยิ่งไม่มีทางจากไปแน่นอน
เพราะเขายังต้องกลับไปยังตระกูลหลักหลี่ สืบหาเบื้องหลังมือมืดที่เคยปองร้ายเขาในวันวาน
"ฮ่า ฮ่า รังแกกันเกินไป? ไอ้ไร้ประโยชน์นี่มันเก่งขึ้นมาแล้วรึ? ถึงกับกล้าเถียงแล้ว?" หลี่เทียนมองดูพี่ลูกผู้เป็นไอ้ไร้ประโยชน์อย่างไม่อยากเชื่อ รู้สึกว่าไอ้ไร้ประโยชน์นี่ความกล้าดันใหญ่ขึ้นมากมายในทันใด
ก่อนหน้านี้ ตนพูดอะไรก็เป็นอย่างนั้น เขาเคยกล้าเถียงสักคำที่ไหน?
ดูท่า เขาคงเป็นพวกถ้าไม่โดนตีสักสามวันก็จะปีนขึ้นไปรื้อกระเบื้องหลังคาแล้ว!
คิดได้ดังนี้ หลี่เทียนก็โบกมือใหญ่ "ตีมันให้หนักๆ"
"ขอรับ คุณชาย!" คนรับใช้ชั่วสามคนมีแววตายิ้มเหี้ยม รีบเข้ามาล้อมหลี่หลงซิ่งไว้!
หลี่หลงซิ่งพูดเสียงเย็น "พวกมึงใจกล้ามากนะ ข้าก็เป็นคุณชายตระกูลหลี่เหมือนกัน ไอ้พวกขี้ข้าโขยอย่างพวกมึงกล้าบังอาจล่วงเกินข้า?"
"ฮ่า ฮ่า คุณชาย? อย่างมึงน่ะรึ?"
"มึงก็แค่ไอ้ขอทานเน่าๆ คนนึง ยังกล้าอ้างตัวว่าเป็นคุณชาย?"
"ดูท่าไม่ได้ตีมึงมาหลายวัน มึงก็เริ่มคันหนังแล้วสิ!"
ท่ามกลางคำพูดเยาะเย้ยของเหล่าคนรับใช้ คนรับใช้ชั่วที่อยู่ตรงข้ามก็ง้างมือตบลงมาใส่หลี่หลงซิ่งอย่างแรง
"ไสหัวไป!" หลี่หลงซิ่งแววตาเยือกเย็น ฟาดฝ่ามือเข้าใส่เช่นกัน
"ฮ่า ฮ่า บังอาจลงมือกับข้า ช่างไม่รู้จักประมาณตน!" คนรับใช้ชั่วหัวเราะเหยียด แล้วตบลงมาต่อไป
หลี่เทียนและคนอื่นๆ ก็มองดูหลี่หลงซิ่งด้วยสายตาหยอกเย้า
ไอ้ไร้ประโยชน์นี่กล้าตอบโต้ ช่างหาที่ตายดีจริงๆ
คนรับใช้ที่ลงมือชื่อหลี่เอ้อร์ ก้าวเข้าสู่ระดับหลังฟ้ากำหนดขั้นสามตั้งนานแล้ว
จะจัดการกับไอ้ไร้ประโยชน์อย่างหลี่หลงซิ่งนี่ แค่ฝ่ามือเดียวก็ตบให้แตกได้แล้ว
แต่ว่า!
ในตอนที่ทุกคนคิดว่าหลี่หลงซิ่งจะต้องซวยแล้วนั่นเอง กลับเกิดเหตุการณ์ที่เหนือความคาดหมาย!
เสียงกรีดร้อง "อ๊าก" ดังลั่นเรือนไม้ ร่างๆ หนึ่งกระเด็นถอยหลังออกไป กระแทกอย่างแรงใส่ลานบ้านด้านนอก
"นี่...นี่มันเป็นไปได้ยังไง?"
เมื่อเห็นหลี่เอ้อร์ที่กระตุกอยู่เหมือนหมาตาย หลี่เทียนและคนอื่นๆ ต่างก็อ้าปากค้างตาค้างกันหมด
ไอ้ไร้ประโยชน์นี่ใช้ฝ่ามือตบหลี่เอ้อร์จนกระเด็นไปได้?
เหลือเชื่อ!
"มึง...มึงไม่ใช่ไอ้ไร้ประโยชน์รึ? ฝึกตนได้ยังไง?" ตื่นจากความตะลึง สายตาของหลี่เทียนก็เยือกเย็นขึ้นในพริบตา ในแววตาพุ่งประกายเจตนาฆ่าที่คมกริบออกมาโดยไม่ปิดบัง