“ฮ่าๆๆ…” หลี่หลงซิ่งหัวเราะเสียงดัง
ตอนนี้เขามีความสุขมาก!
เป็นคนไร้ค่ามาหลายปี ในที่สุดก็สามารถฝึกฝนได้ จะได้ไม่ถูกใครรังแกอีกต่อไป
ช่างน่าสะใจ ได้สูดลมหายใจอย่างภาคภูมิเสียที!
“ไอ้คนไม่รู้ตาย เจ้ายังกล้าหัวเราะอีก?” หลี่เทียนโกรธจนควันออกหู เขาคิดว่านี่คือการท้าทายจากหลี่หลงซิ่ง!
“พวกเจ้าสองคน เข้ามาด้วยกัน ฆ่ามันให้ข้า!” หลี่เทียนมีสีหน้าดุร้าย หันไปออกคำสั่งฆ่ากับสองคนรับใช้ชั่วที่อยู่ด้านหลัง
“ขอรับ นายน้อย!”
สองคนรับใช้ชั่วก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว จ้องหลี่หลงซิ่งอย่างดุร้าย
“ไอ้ไร้ค่า คุกเข่าลงคำนับนายน้อยหลี่เทียนสามครั้ง ร้องขอการอภัย บางทีพวกเราอาจจะไว้ชีวิตหมาของเจ้า!”
“ใช่ รีบคุกเข่าเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น ถ้าพวกเราสองคนลงมือ เจ้าจะต้องเสียใจแน่!”
“ส่งเสียงหนวกหู!” หลี่หลงซิ่งแววตาเย็นชา ยกมือขึ้นฟาดไปหนึ่งฉาด
เพี๊ยะ!
อ๊าก!
เสียงร้องไห้โหยหวนดังก้องไปทั่ว หลี่ซานคนรับใช้ชั่วก้าวเดินตามหลังหลี่เอ้อร์ไปทันที ถูกตบกระเด็นลอยไปกองอยู่ที่ลานด้านนอก
เลือดพุ่งออกจากเจ็ดทวาร ทุรนทุรายน่าสังเวช
“บัดซบ!” หลี่ต้าคนรับใช้ชั่วที่เหลืออยู่เบิกตากว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด
หลี่เทียนเองก็มุมปากกระตุก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
ไอ้ไร้ค่านี่เมื่อวานยังขอทานอยู่ข้างถนน หายใจรวยริน ใครจะคิดว่าแค่ไม่ถึงวันเดียว จะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้
ถ้าปล่อยให้มันเติบโตต่อไป จะเป็นอย่างไร?
วันนี้ต้องสังหารหลี่หลงซิ่งให้ได้ มิฉะนั้นจะก่อปัญหาไม่รู้จบ
เมื่อคิดได้ดังนี้ หลี่เทียนตะโกนเสียงดุดัน
“หลี่ต้า ใช้ไม้ตายของเจ้า ฆ่าไอ้ไร้ค่านั่นให้ข้า!”
“ขอรับ นายน้อย!” หลี่ต้าพยักหน้า ยกมือขวาขึ้นร่ายวิชาจิ้มไปที่หว่างคิ้ว!
เมื่อนิ้วสัมผัส ทั้งร่างก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นรอบหนึ่ง ราวกับหอคอยเหล็กสูงตระหง่านตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า
หลี่หลงซิ่งเมื่อเทียบกับเขา ดูเตี้ยกว่าไปถนัดตา
ต่อจากนั้น ม่านไอสีดำกลุ่มหนึ่งพวยพุ่งออกจากร่างของหลี่ต้า บิดเบี้ยวกลายเป็นเกล็ดสีดำประหลาดปกคลุมทั่วร่าง
นี่คือไม้ตายของหลี่ต้า ปิศาจบรรพสัตว์
ถึงหลี่ต้าจะเป็นเพียงบ่าวรับใช้เล็กๆ ในจวนสกุลหลี่ แต่พรสวรรค์ก็ไม่เลว มีรากวิญญาณสัตว์ขั้นต่ำ
และเมื่อเขากลายร่างเป็นสัตว์ ก็สามารถดึงคุณสมบัติของรากวิญญาณสัตว์ออกมาใช้ได้ถึงขีดสุด พลังเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล!
ตูมๆๆ…
เสียงระเบิดราวกับฟ้าร้องดังขึ้นจากร่างของหลี่ต้า กลิ่นอายของเขาพุ่งพรวดจากขั้นห้าทีหลังสวรรค์ ขึ้นไปถึงขั้นหกอย่างรวดเร็ว
“ฮ่าๆ ไอ้ไร้ค่า ตายเสียเถอะ!” เมื่อกลายร่างเป็นสัตว์เสร็จแล้ว หลี่ต้าก็เหมือนลิงยักษ์ขนดำตัวหนึ่ง ก้าวเท้ายาวๆ พุ่งเข้าหาหลี่หลงซิ่งโดยตรง
“หึ เจ้าคิดว่ากลายเป็นสัตว์เดรัจฉานแล้ว จะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าหรือ?”
หลี่หลงซิ่งเบ้ปากอย่างดูแคลน
แม้ว่าเขาจะเพิ่งเข้าสู่ขั้นห้าทีหลังสวรรค์ได้ไม่นาน แต่ทะเลตันเถียนที่เหมือนโลกบรรพกาลในร่างนั้น พลังงานกลับเต็มเปี่ยมอย่างยิ่ง หาใช่ผู้ฝึกตนขั้นห้าทั่วไปจะเทียบได้!
ต่อให้หลี่ต้ากลายร่างเป็นสัตว์โดยสมบูรณ์ หลี่หลงซิ่งก็รู้สึกว่าแค่นี้เอง
“หึ ปากแข็งทั้งที่ความตายรออยู่ตรงหน้า” หลี่ต้าหัวเราะอย่างดูแคลน เมื่อเข้ามาใกล้ ยกแขนขวาอันล่ำสันขึ้น ฟาดเข้าหาหลี่หลงซิ่งราวกับท่อนเหล็ก
หลังจากกลายร่างเป็นสัตว์อย่างบ้าคลั่งแล้ว ไม่เพียงแต่พละกำลังจะเพิ่มขึ้น ความแข็งแกร่งของร่างกายก็ยังยกระดับขึ้นอย่างมากด้วย
ในตอนนี้ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งขั้นเจ็ดทีหลังสวรรค์ เขาก็ยังสู้ได้
หลี่หลงซิ่งเป็นเพียงแค่ผู้ที่เพิ่งเข้าสู่ขั้นห้า จะเป็นคู่ต่อสู้ของตนได้อย่างไร?
การฟาดครั้งนี้ หลี่หลงซิ่งไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส
“ฮ่าๆ ไอ้คนไม่รู้ตาย คิดจริงๆ หรือว่าจู่ๆ รากวิญญาณของตนฟื้นขึ้นมา ฝึกฝนได้ก็ไร้เทียมทานแล้ว?” หลี่เทียนเองก็แอบหัวเราะเยาะอยู่ข้างๆ
แม้แต่ตัวเขา เมื่อเผชิญหน้ากับหลี่ต้าที่กลายร่างเป็นสัตว์อย่างบ้าคลั่งแล้ว ก็ยังต้องรับมืออย่างระมัดระวัง
ส่วนหลี่หลงซิ่ง เพิ่งเริ่มฝึกฝนแท้ๆ กลับโอหังเหิมเกริม ไม่เห็นใครในสายตา
นี่ไม่ใช่การหาที่ตายหรอกหรือ?
“หา? เป็นไปได้อย่างไร?”
แต่ชั่วขณะถัดมา หลี่เทียนกลับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ!
เห็นเพียงภายใต้การตวัดมือของหลี่หลงซิ่งตามอำเภอใจ
แกร๊ก!
แขนขวาอันล่ำสันมีขนดำเต็มแขนของหลี่ต้า กลับเปราะบางราวกับเศษน้ำแข็ง แตกละเอียดเป็นชิ้นๆ เลือดพุ่งกระเซ็น
ต่อจากนั้น หลี่หลงซิ่งก็เตะเข้าใส่ท้องของหลี่ต้าอย่างจัง
“อั่ก…”
ท้องของหลี่ต้ายุบลงไปเป็นวงกว้าง ร้องโหยหวนกระอักเลือดกระเด็นถอยหลัง
เมื่อตกถึงพื้น ก็นอนกองอยู่กับหลี่เอ้อร์และหลี่ซาน
ทั่วทั้งสถานที่ ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับความตายในพริบตา
ลูกตาของหลี่เทียนแทบจะถลนออกมา
ภาพนี้ เกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้โดยสิ้นเชิง
ต้องรู้ก่อนว่า หลี่ต้าเป็นผู้ฝึกตนขั้นห้าทีหลังสวรรค์ตัวจริง
และเขาก็ไม่ใช่เพิ่งเข้าสู่ขั้นห้า แต่อยู่ในขั้นนี้มาครึ่งปีแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นพลังหรือรากฐาน ก็ล้ำหน้าหลี่หลงซิ่งมาก
ไม่เคยคิดเลยว่า ถึงจะเป็นเช่นนี้ ก็ยังถูกหลี่หลงซิ่งจัดการลงได้ภายในไม่กี่หมัดไม่กี่เท้า
หลี่เทียนแทบจะเป็นบ้า
“ปล่อยให้มันเติบโตต่อไปไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น อำนาจควบคุมสาขาย่อยสกุลหลี่เมืองชิงอวิ๋นนี้ ก็ไม่เกี่ยวกับพ่อข้าแล้ว!”
ในสายตาของหลี่เทียนมีประกายดุร้ายวาบขึ้น กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวเทียบเท่าขั้นเก้าทีหลังสวรรค์แผ่กระจายออกมาอย่างกึกก้อง
เขาจะถือโอกาสที่หลี่หลงซิ่งยังไม่แข็งแกร่งขึ้น สังหารมันเสีย เพื่อขจัดภัยในภายหลัง
เมื่อกลิ่นอายของหลี่เทียนแผ่ขยายออกมา ร่างของหลี่หลงซิ่งก็สั่นสะท้านเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดตาม
พลังรบของตน เมื่อเทียบกับหลี่เทียนยังห่างชั้นกันมาก
เพราะอย่างไรเสีย เขาก็เพิ่งฟื้นฟูรากวิญญาณสวรรค์ เพิ่งเริ่มฝึกตน ส่วนหลี่เทียนนั้นฝึกฝนมาสิบกว่าปีแล้ว
ช่องว่างระหว่างขอบเขตอันมหาศาล ไม่อาจชดเชยได้ในชั่วข้ามคืน
แต่ว่า ถ้าหลี่เทียนจะสู้ หลี่หลงซิ่งก็ไม่มีทางถอยหนี
ตั้งแต่ฟื้นฟูรากวิญญาณ เขาก็แอบสาบานกับตัวเองว่า จากนี้ไปจะไม่ให้ใครรังแกได้อีก
หลี่เทียนแข็งแกร่งก็จริง แต่ถ้าตนลงมือเต็มกำลัง ก็ไม่แน่ว่าจะสู้ไม่ได้
ขณะที่คนทั้งสองในห้องกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดพร้อมรบ เสียงชราดังขึ้นอย่างกะทันหัน
“หลี่เทียน เจ้าจะทำอะไร?”
ร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว มายืนเคียงข้างกับหลี่หลงซิ่ง
“เจ้า…เจ้าไม่ใช่กำลังจะตายแล้วหรือ? ฟื้นขึ้นมากระโดดโลดเต้นได้อย่างไร?”
หลี่เทียนถอยกรูดติดต่อกันหลายก้าว จ้องเขม็งไปที่ชายชราชุดเทาตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ!
ก็คืออาตงนั่นเอง
“อาตง ท่านฟื้นแล้วหรือ?” หลี่หลงซิ่งเองก็ดีใจจนแทบบ้า
อาตงพยักหน้า ร่างกายซูบผอมของเขา ถึงสีหน้าจะยังซีดเซียวอยู่บ้าง แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมา กลับลึกล้ำดั่งห้วงสมุทร
หลังจากการรักษา ระดับพลังของอาตงก็ฟื้นคืนสู่ขั้นเซียนบรรพกาลแล้ว
ถึงหนทางสู่การหายดีอย่างสมบูรณ์จะยังอีกยาวไกล แต่ในตอนนี้ เขาไม่ใช่ผู้ที่ดูแคลนได้เป็นอันขาด
“แก่…ไอ้แก่ เจ้าจะทำอะไร?” เมื่อเห็นอาตงจ้องมองตนด้วยสายตาเย็นเยียบ หลี่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน
เขากลัวอาตงมาตั้งแต่เด็ก
ตามที่บิดาเคยเล่า ไอ้แก่ไม่ตายนี่เมื่อก่อนเก่งกาจมากนัก ภายหลังเพราะเกิดเรื่องบางอย่าง ระดับพลังจึงตกต่ำลง
หลี่เทียนแต่ก่อนมาไม่กล้าหาเรื่องนายบ่าวคู่นี้ง่ายๆ
เพียงแต่หลายปีมานี้ อาการป่วยของอาตงกำเริบหนักขึ้น ระดับพลังร่วงหล่นไม่หยุด หลี่เทียนจึงได้ใจหนักขึ้นเรื่อยๆ รังแกหลี่หลงซิ่งไอ้ไร้ค่าผู้เป็นลูกผู้พี่อย่างอุกอาจ
ตอนนี้ ไอ้แก่ไม่ตายนี่ที่กำลังจะตายอยู่แล้ว จู่ๆ กลับลุกขึ้นมาบนเตียงผู้ป่วยได้ ทำเอาหลี่เทียนตกใจอย่างมาก
อาตงจ้องหลี่เทียนอย่างเย็นชา ไม่ได้ลงมือ เพียงแต่เอ่ยปากเบาๆ
“ไสหัวไป!”
หลี่เทียนมุมปากกระตุก สายตากวาดไปทางหลี่หลงซิ่ง พูดอย่างดุร้าย
“หึ ไอ้ไร้ค่า เจ้ารอให้ดี อีกหนึ่งเดือน ข้าจะเอาชีวิตหมาของเจ้าให้ได้”
สิ้นเสียง หลี่เทียนก็จากไปด้วยความอาฆาตแค้นเต็มร่าง
สีหน้าของอาตงเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“อีกหนึ่งเดือน ไม่ใช่วันประลองใหญ่ของศิษย์สายเลือดจวนสกุลหลี่หรอกหรือ?”