พูดจบไม่ทันขาดคำ จู่ ๆ ดวงตาของหลี่หลงซิ่งก็มืดลง ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงกับพื้นเสียงดังโครม!
"คุณชายน้อย!"
"เจ้าจวน!"
ในวินาทีที่สติเขาดับวูบลง สายตายังทันเห็นเงาร่างมากมายพุ่งตรงเข้ามาหาเขา
เพียงไม่นาน เขาก็หมดสติไปโดยไม่รู้เรื่องราวใด ๆ อีก
เพื่อใช้เคล็ดกระบี่สยบมังกรแห่งความโกลาหล ร่างกายของเขาถูกสูบจนแห้งเหี่ยว ไม่อาจประคองตัวต่อไปได้อีก
สามวันให้หลัง!
ขนตาของหลี่หลงซิ่งกระตุกเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ!
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือมือเรียวยาวขาวผ่องดุจหยกคู่หนึ่ง
เส้นผมดำยาวสลวยราวกับสายน้ำตกสยายลงมา เผยให้เห็นใบหน้างดงามราวกับผลไม้ที่พริ้มพร้อมจะแตกออก คิ้วหลิ่วนุ่มนวล ดวงตาดุจหงส์แฝงแววห่วงหา ช่างโสภาเลอเลิศนัก!
ชุดกระโปรงยาวสีชมพูรัดเอวบางเฉียบจนแทบจะขาด ยิ่งขับเน้นทรวงอกอวบอึ๋มให้เด่นชัดขึ้น
"ถานเซียนเซียน!" หลี่หลงซิ่งชะงักไปชั่วขณะ พึมพำเบา ๆ "นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"
เขาจำได้แม่นยำ ว่าตนเองหมดแรงสิ้นสติไปหลังการประลองศิษย์ตระกูล!
แต่ตอนนี้ เขาอยู่ที่ใดกันแน่?
แล้วถานเซียนเซียนมานอนหลับอยู่ข้างเตียงของเขาได้อย่างไร?
หลี่หลงซิ่งค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง สำรวจรอบ ๆ ตัว พบว่าของตกแต่งภายในห้องช่างคุ้นตายิ่งนัก
ครู่ต่อมา เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้ง!
ที่นี่คือห้องหอของถานเซียนเซียนนี่เอง
ไม่นานมานี้ เพื่อช่วยชีวิตคน เขาเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่ง
ห้องหอของถานเซียนเซียนตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหราสง่างามยิ่ง
ภายในห้องยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมะลิ
"อ้าว? ท่านตื่นแล้วหรือ?" ราวกับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของหลี่หลงซิ่ง ถานเซียนเซียนที่กำลังซบหน้าอยู่ข้างเตียงพลันตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน อดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความดีใจ!