หลี่เทียนยิ้มเยาะอย่างภาคภูมิ "แค่ข้า? ขยะแขนเดียวอย่างเจ้า จะเป็นคู่มือของข้าได้อย่างไรกัน?"
ด้วยทรัพยากรที่บิดาไม่ hesitating สิ้นเปลือง เขาใช้เวลาหนึ่งเดือน ในที่สุดก็ก้าวเข้าสู่ขั้นก่อนฟ้ากำหนดขั้นสองได้สำเร็จ!
และนี่คือต้นทุนแห่งความภาคภูมิของเขา
ส่วนหลี่หลงซิ่ง ก็แค่เพียงระดับหลังฟ้ากำหนดขั้นเก้า เอาไหนมาเทียบกับเขา?
คิดถึงตรงนี้ หลี่เทียนจึงตะโกนบอกบิดาเสียงดัง "ท่านพ่อ การประลองรอบสอง ขอให้ข้าได้สู้กับเจ้าขยะนี่เถิด!"
หลี่เจียนสีหน้าเปลี่ยนไป "อ่า... เรื่องนี้..."
เมื่อได้เห็นความเฉียบคมของหมัดนั้นของหลี่หลงซิ่งก่อนหน้านี้ เขาเริ่มไม่แน่ใจจริง ๆ ว่าหลี่หลงซิ่งเป็นแค่ระดับหลังฟ้ากำหนดขั้นเก้าจริงหรือไม่
เพราะในโลกใบนี้ วิชาซ่อนเร้นขั้นภูมิมีอยู่ทั่วไป
เจ้าขยะนั่นหากดวงขึ้น จู่ ๆ กลับมีรากวิญญาณขึ้นมา ใครจะรู้ว่าเขาจะมีวาสนาอื่นซ่อนอยู่อีกหรือไม่?
ตนเองมีลูกชายเพียงคนเดียว หากเป็นอะไรไป จะไม่กลายเป็นคนแก่ส่งศพเด็กหรือ?
เห็นบิดาคิดหนักลังเล หลี่เทียนก็เริ่มไม่พอใจ นี่มันดูถูกคนชัด ๆ!
หรือว่าบิดาจะคิดจริง ๆ ว่าเจ้าขยะนี่เป็นคู่มือของเขา?
"ท่านพ่อ อย่าได้ลังเลอีกเลย รีบประกาศเริ่มรอบสองเถิด!" หลี่เทียนเอ่ยขออีกครั้งเสียงดัง
เมื่อเห็นลูกน้องคนสนิทหลี่ปิ่งนอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น ดวงตาหลี่เทียนก็ลุกโชนด้วยเจตนาฆ่า!
กล้าทำให้ลูกน้องของเขาพิการถึงแขนหนึ่ง ต่อไปเขาจะหักแขนหักขามันให้ครบสี่ท่อน
"เทียนเอ๋อ เจ้าแน่ใจจริงหรือ?" หลี่เจียนเอ่ยถามหนึ่งครั้ง!