จากอาการตกตะลึง หลี่เจียนไม่อาจเชื่อหูตัวเอง รีบถามย้ำขึ้นทันที "เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้าจะเดียวดายท้าสู้กับพวกเทียนเอ๋อร์งั้นหรือ?"
หลี่หลงซิ่งส่ายหน้า "มิใช่การท้าสู้ หากแต่เป็นการเหยียบย่ำ!"
"บังอาจ!"
"โอหัง!"
"เจ้าขยะแขยงรนหาที่ตาย!"
หลี่เทียนและคนอื่นๆ ฟังแล้วแทบควันออกหู!
นี่มันการตบหน้ากลางวงประชันชัดๆ!
พวกเขาแม้ส่วนใหญ่พรสวรรค์จะไม่ดีนัก แต่อย่างน้อยก็ยังบำเพ็ญเพียรได้ ไม่เหมือนหลี่หลงซิ่ง ที่ตอนทดสอบวงศ์ตระกูล กลับเป็นขยะที่ไร้รากวิญญาณโดยสิ้นเชิง!
แม้ไม่รู้ว่าหลี่หลงซิ่งไปได้เศษดวงดีอันใด อยู่ๆ รากวิญญาณก็ฟื้นคืนมา แต่เวลาที่เขาบำเพ็ญรวมกันแล้ว ยังไงก็ไม่มากเท่าพวกเขาแน่นอน
ดังนั้น ทุกคนจึงไม่คิดว่า เจ้าขยะนี่จะมีทุนทรัพย์พอจะโอหังได้
บัดนี้กลับกล้าพูดจาโอ้อวดเช่นนี้ ตั้งใจจะรบเดี่ยวชนยี่สิบ!
มิใช่รนหาที่ตายอะไรเล่า?
ชั่วขณะนั้น ศิษย์สายเลือดแท้ทุกคนต่างจ้องเขม็งไปที่หลี่หลงซิ่งด้วยสายตาแทบเพลิงแล่น อยากจะฉีกร่างเจ้าขยะนี่ให้เป็นชิ้นๆ ให้จงได้
ท่ามกลางสายตาโกรธแค้นของผู้คน หลี่หลงซิ่งกลับยังคงสีหน้าเรียบนิ่ง!
เขามองไปที่หลี่เจียน เอ่ยเสียงเรียบ "พอแล้ว อย่าเสียเวลาเลย รีบประกาศเริ่มได้!"
การกลับมาครั้งนี้ของเขา ก็เพื่อเอาทุกอย่างที่เป็นของเขาคืนมา มิใช่เพื่อมาฟังคำไร้สาระ!
"เฮ้อ ฟ้าสร้างกรรม ยังพอให้อภัย คนสร้างกรรม อยู่ไม่ได้!"
"ใช่แล้ว ไอ้หมอนี่สมองคงมีปัญหา เริ่มบำเพ็ญได้ไม่เท่าไหร่ กลับโอหังทะนงตัวได้ขนาดนี้!"