“ฮ่าๆ กลับมาเอาของที่เป็นของเจ้ากลับคืนหรือ ข้าคิดว่าเจ้ากลับมาหาที่ตายมากกว่า!”
“เจ้าหนูนี่สมองคงถูกใครตีจนเสียหาย มิเช่นนั้นคงไม่พูดจาโอหังเช่นนี้!”
“อย่าพูดเช่นนั้นเลย เจ้าขยะผู้นี้แม้ขั้นภูมิจะไม่สูงนัก แต่ความกล้านั้นหาใช่เล่น!”
...ถ้อยคำที่ต้อนรับหลี่หลงซิ่งคือเสียงเยาะเย้ยที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ
เหล่าศิษย์สกุลหลี่ทุกคนจ้องมองหลี่หลงซิ่งด้วยสายตาเหยียดหยาม ประหนึ่งมองดูคนโง่เขลา!
หลี่หลงซิ่งไม่ใส่ใจ และเดินต่อไปข้างหน้า
ใครเป็นขยะ อีกไม่นานก็จะรู้กัน
ดังนั้นหลี่หลงซิ่งจึงไม่อยากเสียเวลาประลองวาทศิลป์กับพวกเขา
“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน...” เมื่อหลี่หลงซิ่งก้าวเข้าสู่จัตุรัส ประมุขตระกูลหู หลี่ปิง ก็กัดฟันดังกรอด ๆ!
“ท่านประมุข ต้องการให้ข้าไปจัดการมันเดี๋ยวนี้หรือไม่?” ศิษย์สายตรงตระกูลหูคนหนึ่งอาสา
หูปิงแม้โกรธจัด แต่ยังคงมีสติ ส่ายหน้าแล้วกล่าว “ไม่ได้ ครั้งนี้เป็นการประชันศิษย์สายเลือดประจำปีของตระกูลหลี่ หากตระกูลหูของเราแข็งข้อออกมาในเวลานี้ ก็เท่ากับแย่งที่ยืนของเจ้าบ้าน หากทำให้ตระกูลหลี่ไม่พอใจ ตระกูลหูของเราคงหนีไม่พ้นหายนะ!”
“เช่นนั้นก็จะปล่อยมันไปอย่างนั้นหรือ?” ศิษย์ตระกูลหูกล่าวด้วยความแค้น
หูปิงยิ้มเย็นแล้วส่ายหน้า “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร อีกเดี๋ยวเมื่อเจ้าหนูผู้นั้นขึ้นสังเวียน มันจะต้องถูกหลี่เทียนทุบตายเป็นแน่ เราคงได้แต่มองดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ!”
ศิษย์ผู้นั้นได้ฟังก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า “แต่หากมันชนะเล่า?”