หวยอันคำนึงว่านางเสิ่นเยว่เจียวอายุยังน้อย ร่างกายคงทนไม่ไหว จึงอยากให้นางพักผ่อนเสียสองสามวัน
ใครจะรู้ว่าเพียงช่วงเวลาสองสามวันนี้กลับทำให้พ่อหนังสือได้กำไร แถมยังให้คุณหนูเรียนรู้แต่ถ้อยคำสละสลวยเยิ่นเย้อ
วันนี้เขามาหาตัวถึงที่ ต้องการให้เสิ่นเยว่เจียวฝึกวรยุทธ์กับเขา
เสิ่นเยว่เจียวฟังเสียงลมหนาวหวีดหวิวอยู่นอกเรือน ก็ส่ายหน้าปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ
"หนาวยิ่งนัก"
หวยอันสาธิตหมัดเท้า "ฝึกกระบี่กระบองช่วยให้ร่างแข็งแกร่ง พอคุณหนูฝึกไปอีกสักหน่อย ร่างก็จะอบอุ่น ต่อไปก็ไม่ต้องกลัวหนาวอีกแล้ว"
เสิ่นเยว่เจียวหดคอ "ไม่ได้เจ้าค่ะ เท้าข้าเจ็บ"
หวยอันหาได้สนใจสิ่งเหล่านี้ไม่ เขาจับตัวนางขึ้นมาอุ้มทีเดียว พาออกไปยังเสาดอกเหมยที่ตัวเองปักไว้ด้านนอก ให้นางยืนบนนั้นให้ครบครึ่งชั่วยามเสียก่อน
ลมหนาวปะทะใบหน้าเสิ่นเยว่เจียว เพียงไม่นานแก้มน้อยก็ถูกพัดจนแดงก่ำ
นางยืนอยู่บนเสาที่สูงที่สุด ไม่ถึงกับตกตาย แต่น่าจะเดินกะเผลกไปได้สักพัก
เสิ่นเยว่เจียวเอ่ยขอร้องเขาด้วยดี แต่นักบู๊ผู้นี้ไม่ยอมฟังคำดีเลยสักนิด นางด่าทอ หวยอันก็ยิ่งไม่สนใจ จนกระทั่งยืนครบครึ่งชั่วยาม หวยอันถึงได้อุ้มนางลงมาในที่สุด
กลับไปได้เพียงครึ่งชั่วยาม เสิ่นเยว่เจียวก็มีไข้ขึ้น ร้องแต่เจ็บไม่หยุด
ชิวจวี๋รู้เรื่องแล้ว ก็พุ่งไปหาหวยอัน เอามือเท้าสะเอว ด่าทอเขาอย่างดุเดือด ชายร่างใหญ่กำยำสูงใหญ่ผู้นั้นไม่กล้าโต้ตอบแม้แต่น้อย
ท่านจางได้ยินเสียงด่า ก็เป็นพิเศษวิ่งไปดูเรื่องสนุก บอกว่าเขาเป็นพวกบุ่มบ่าม ไม่รู้จักเห็นใจเด็ก หวยอันอยากจะโต้ตอบ ก็ถูกชิวจวี๋ดุด่าอีกยก