ขนมถั่วลิสงกรอบห่อใหญ่ แม้มิใช่ของถานจี่ ก็ต้องใช้เงินไม่น้อย
เสิ่นเยว่เจียวชิมคำหนึ่ง นางประหลาดใจยิ่งนัก
"เป็นของถานจี่นี่นา"
หวยอันยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณหนูอยากรสมิใช่หรือขอรับ ข้าน้อยไปถึง ร้านก็เพิ่งเปิดพอดี จึงซื้อติดมือมา"
ขนมถั่วลิสงกรอบมากมายถึงเพียงนี้ ราคาหาใช่ถูกไม่
เสิ่นเยว่เจียวมอบเงินให้นางหมดเท่าที่มีแล้ว ส่วนนี่คงเป็นหวยอันควักเงินตนเองซื้อมา
"ใช้เงินไปเท่าไร เจ้าจดไว้ก่อนเถิด ภายหน้าข้ามีเงินแล้วจะคืนให้"
หวยอันก็ไม่เกรงใจ "เช่นนั้นก็ค้างไว้ก่อนขอรับ"
เสิ่นเยว่เจียวยื่นให้เขาชิ้นหนึ่ง หวยอันไม่รับ
"ข้าน้อยไม่โปรดของหวานขอรับ"
หวยอันยังคงไม่รับ นางจึงส่งให้อิ๋นเหยา นางอิ๋นเหยาก็ส่ายศีรษะ
บัดนี้มาอยู่เรือนไร่ ขนมขบเคี้ยวเหล่านี้กว่าจะได้มาย่อมยาก ควรเก็บไว้ให้คุณหนูเสวยเถิด
"คุณหนู มีข่าวของคุณชายสามขอรับ"
เสิ่นเยว่เจียวนั่งตัวตรง "เป็นเช่นไรบ้าง ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่"
หวยอันตกใจจนต้องยกมือขึ้นปาดเหงื่อเย็นเยือกที่หน้าผาก "คุณหนูพูดเช่นนี้ได้อย่างไร คุณชายสามย่อมปลอดภัยดีขอรับ"
"แล้วคงชิงเล่า"
หวยอันรู้เรื่องระหว่างอิ๋นเหยากับคงชิง เขาหันไปมองนางอิ๋นเหยา เห็นนางมีสีหน้ากังวล
"คงชิงไม่เป็นไร เพียงบาดเจ็บภายนอกเล็กน้อยขอรับ แต่คุณชายสามจำต้องอยู่ชายแดนอีกสักระยะ ยังไม่ทราบกำหนดกลับ"
อยู่ชายแดน?
เสิ่นเยว่เจียวใคร่ครวญดู ชาติที่แล้วฉู่เหยียนเหมือนจะเคยไปชายแดนจริง ทว่านั่นเป็นตอนเขาอายุสิบห้าปี คำนวณดูตอนนี้ยังเช้าอยู่มาก คาดว่าคงกลับได้ในไม่ช้า
วันเกิดของฉู่หัวชางอยู่ในเดือนสี่ บุตรชายตระกูลฉู่ทั้งสามคนล้วนกลับมารวมตัวกันทุกปีเพื่อฉลองวันเกิดนาง เพียงแต่ปีก่อนเกิดเรื่องของเสิ่นอันเหอขึ้น การฉลองจึงงดไป แต่เมื่อถึงปีหน้าราวนี้ ฉู่เหยียนคงกลับมาแล้วกระมัง