สามวันแล้วหรือ?
ยังไม่ทันเข้าฤดูหนาว ในจวนก็มีคนส่งถ่านมาก่อนแล้วที่เรือนฟังหิมะ เก็บไว้จนบัดนี้ หากนับรวมแล้วน่าจะใช้ได้ทั้งเรือนฟังหิมะนานถึงครึ่งเดือน เหตุใดสามวันก่อนถ่านถึงขาด หรือว่าเดือนนี้ไม่มีใครส่งถ่านมาให้เลย?
เรื่องใหญ่เพียงนี้ ไยเพิ่งมาบอกนางในตอนนี้
เสิ่นเยว่เจียวเดินไปข้างเตาถ่าน จ้องมองเถ้าถ่านพวกนั้นพลางพินิจพิเคราะห์
ถ่านใยเงินเมื่อเผาแล้ว เถ้าจะละเอียดคล้ายเส้นไหมเงินไม่ขาดสาย ถ่านเลวเผาแล้วจะเป็นก้อนเถ้าทั้งก้อน ยิ่งกว่านั้น บางจุดยังเห็นสิ่งเจือปนไม่น้อย
“ถ่านของพวกเจ้าก็ถูกตัดด้วยหรือ?”
อิ๋นเหยาก้มหน้า “ถูกตัดหมดแล้ว”
คล้ายนึกอะไรขึ้นได้ เสิ่นเยว่เจียวก็ก้าวเท้าวิ่งออกไป อิ๋นเหยารีบตามไปข้างหลัง มือยังถือผ้าคลุมกันหนาวสีแดงชาดตัวนั้นอยู่
ประตูห้องของเสิ่นอันเหอถูกผลักออก ตามติดด้วยเงาร่างเล็กที่คุ้นตาที่สุดวิ่งเข้ามา
“ท่านพ่อ”
เพิ่งเข้านางมา เสิ่นเยว่เจียวก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน
หากบอกว่าห้องของนางหนาวบ้าง ห้องของเสิ่นอันเหอก็หนาวดั่งห้องเก็บน้ำแข็ง เสิ่นอันเหอคลุมเสื้อขนสัตว์ตัวใหม่สองชั้น แต่ยังคงหนาวจนตัวสั่น
จริงด้วย เสิ่นอันเหอมีร่างเป็นหยิน ต่อให้อยู่ที่หนานหยางอันอบอุ่นก็ยังหวาดกลัวความหนาวเย็น ที่นี่คือเมืองหลวงทางเหนือ เขาจะทนได้อย่างไร
นางกวาดตามองรอบ ไม่เห็นแม้แต่เตาถ่านสักใบ
“ท่านพ่อ เตาถ่านของท่านเล่า?”