มามาฟางเร่งรุดมาถึง ก็เห็นร่างเล็กกระโดดลงจากรถม้า นางตกใจรีบเข้าไปอุ้มไว้ แต่แรงกระแทกหนักหน่วง เกือบทำให้นางล้มกระแทกพื้น
ขณะเดียวกัน ในรถม้าดังเสียงคำรามของฉู่เหยียน “เสิ่นเยว่เจียว ข้าจะฆ่าเจ้า!”
“มามา!”
เสิ่นเยว่เจียวที่ถูกมามาฟางกอดไว้แล้ว ผมเผ้ายุ่งเหยิง ซุกตัวเข้ามาในอ้อมกอดไม่หยุด ราวกับมีสัตว์ร้ายไล่ตามมา
ตลอดทางมามาฟางรู้สึกผิดที่ปกป้องเสิ่นเยว่เจียวได้ไม่ดี และยังกังวลว่าฉู่เหยียนจะรังแกเด็กคนนี้ ตอนนี้เห็นกระจุกผมยุ่งเหยิง หน้าตาตื่นตระหนก ไม่ต้องถามก็รู้ ต้องถูกฉู่เหยียนรังแกแน่
“คุณหนูอย่ากลัว เราถึงบ้านแล้ว”
“ข้าอยากพบบิดา”
เสียงเล็กๆ แหบพร่าปนสะอื้น พลางขยับเท้ารงแกร่งจะลงพื้น มามาฟางเพิ่งวางนางลง นางก็วิ่งปราดเข้าไปในจวน เงาร่างหายวับไป
นางวิ่งสุดแรงกลับไปยังเรือนฟังหิมะ ใจยังไม่สงบ สั่งให้ปิดประตูเรือน
อิ๋นเหยาไม่รู้สาเหตุ แต่ก็ทำตามคำสั่งปิดประตูเรือน เสิ่นอันเหอได้ยินเสียงรีบมา เห็นบุตรสาวร้องไห้หน้าเปื้อนน้ำตา
ทั้งสองซักถามอยู่นาน แต่เสิ่นเยว่เจียวเอาแต่ส่ายหน้า
นางจะกล้าบอกได้อย่างไรว่า ตนแอบเปิดผ้าห่มของฉู่เหยียน เห็นร่างเปลือยเปล่าของเขา
ว่าแต่ คุณชายสูงศักดิ์ที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดี เนื้อละเอียดผิวบาง ช่างขาวยิ่งนัก...
เมื่อรู้ตัวว่าคิดอะไรอยู่ เสิ่นเยว่เจียวรีบส่ายหน้า สลัดความคิดโสมมในหัวทิ้ง