ท่าทีและวาจาเมื่อครู่ของชุนเหลียน ชัดเจนว่านางรู้ว่าใครคือคนที่สั่งตัดถ่านของเรือนฟังหิมะ
นางเพียงไม่อยากล่วงเกินผู้นั้นเท่านั้น
แต่นางไม่อยากล่วงเกินฉู่เหยียน กลับไปล่วงเกินเสิ่นเยว่เจียวเข้า
บัดนี้เหล่าบ่าวในเรือนต่างเงี่ยหูฟัง อยากรู้ว่าเสิ่นเยว่เจียวจะร้องไห้วิ่งหนีออกไปหรือไม่
ผู้ใดคาดคิดว่า ชั่วขณะต่อมา เสิ่นเยว่เจียวกลับทรุดตัวคุกเข่าตรงหน้าชุนเหลียน กอดขานางไว้แน่น
"พี่ชุนเหลียนเจ้าคะ ให้ข้ายืมถ่านสักสองสามก้อนเถิด คุณพ่อของข้าร่างกายเย็นเยียบ ทนความหนาวไม่ได้ สองสามวันนี้หนาวเกินไปแล้ว แทบจะหนาวตายอยู่แล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คุณพ่อต้องสิ้นชีพเป็นแน่"
เสียงร่ำไห้ของเด็กน้อยระเบิดดังกลางวง
ชุนเหลียนหน้าแข็งทื่อ "คุณหนูพูดเช่นนี้ได้อย่างไร? ไม่กี่วันก่อนเพิ่งไปรับถ่านมา ในบัญชีของหวังก่วนซื่อ เรือนฟังหิมะของพวกเจ้าก็ลงชื่อรับไปแล้ว เหตุใดเพียงไม่กี่วันถ่านเหล่านั้นก็หมดแล้วเล่า? ก่อนหน้านี้องค์หญิงทรงเมตตาพวกเจ้า พวกเจ้ายิ่งต้องรู้จักพอ บัดนี้องค์หญิงมิได้อยู่ในจวน พวกเจ้ากลับผลาญสุรุ่ยสุร่าย ไม่รู้จักมัธยัสถ์ ต่อไปจะยังไหวหรือ?"
เสิ่นเยว่เจียวร่ำไห้น้ำมูกน้ำตาอาบแก้ม
"เจ้าโกหก พวกเราไม่เคยได้รับถ่านเลย เจ้าไปเรียกหวังก่วนซื่อมา ข้าจะถามนางต่อหน้า"
ชุนเหลียนไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ ยื่นมือจะดึงนางออก ทว่าเสิ่นเยว่เจียวแม้ดูอายุน้อย แต่แรงมาก ไม่ว่าชุนเหลียนจะกระชากกระตุกเช่นไรก็ไม่ยอมปล่อยมือ