"ตามหาสิ่งใด?"
เสียงของฉู่เหยียนดังมาจากด้านหลัง เสิ่นเยว่เจียวรีบร้อนปูผ้าปูที่นอนให้เรียบ
"ไม่ได้หาอะไร แค่ยืนไม่มั่นคงเท่านั้น"
นางเดินโซเซไปที่โต๊ะ ยกน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวสองแก้ว หากมิใช่ฉู่เหยียนเอากาน้ำออกไป เกรงว่านางคงดื่มน้ำหมดทั้งกา
ชิวจวี๋ถือถ้วยยามาถึง ครั้นเห็นนางฟื้นแล้ว ชิวจวี๋แทบจะร่ำไห้ออกมา
"คุณหนู ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว"
เสิ่นเยว่เจียวเอายามารับมาเอง เป่าเบาๆ แล้วกระดกดื่มหมดในอึกเดียว
นางดื่มยาอย่างองอาจถึงเพียงนั้น กลับทำให้ฉู่เหยียนและชิวจวี๋รู้สึกขมไปถึงโคนลิ้น
ชิวจวี๋ถือถ้วยเปล่าถอยออกไป เสิ่นเยว่เจียวยังไม่ทันถามนางว่าอิ๋นเหยาไปไหน
"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ข้าจะสอนเจ้ายิงธนู ทุกวันเริ่มตั้งแต่ช่วงเว่ย ฝึกไปก่อนหนึ่งเดือน แล้วค่อยดูผลอีกที"
เสิ่นเยว่เจียวเบิกตาจ้องเขา ราวกับเห็นผี
บ้าไปแล้ว เหตุใดเขาถึงมาร่วมวงด้วยอีกคน
"อย่างไร ไม่ยินยอม?"
ฉู่เหยียนพูดจบ ก็เห็นนางกุมศีรษะครางฮือ ล้มตัวลงบนเตียง เดี๋ยวบ่นว่าเจ็บนี่ เดี๋ยวบ่นว่าเจ็บนั่น
"เจ้ามิใฝ่รู้สถานการณ์ของเสิ่นอันเหอหรือ? ไม่ต้องให้เหวินเจาไปสืบ ไม่ต้องถามหวยอัน ทางด้านคงชิง เจ้ายิ่งอย่าได้คิดเลย หากไม่มีคำสั่งของข้า เขาจะไม่บอกเจ้า"
เขาเดินเท้าออกไปข้างนอก "เพียงเจ้ายอมฝึกยิงธนูกับข้า ข้าจะบอกความเป็นไปของเสิ่นอันเหอ เมื่อใดก็ตามที่ฝีมือธนูของเจ้าดีกว่าข้า ข้าจะจัดการนำเสิ่นอันเหอกลับเมืองหลวง"