เสิ่นอันเหอตามฉู่หัวชางกลับเรือนหลัก จูงมือเล็ก ๆ อุ่น ๆ ของบุตรสาว เขาถึงรู้ร้อนรู้หนาว ระหว่างทางหนาวจนตัวสั่นไม่หยุด
ถึงในห้อง ฉู่หัวชางสั่งมามาฟางเติมถ่านอีกหลายก้อน ถึงตอนฉู่หัวชางเล่าเรื่องที่เสิ่นเยว่เจียวตีคนจบ เสิ่นอันเหอที่นั่งชิดเตาถ่านก็ยังไม่รู้สึกอุ่นขึ้นเลย
"เจียวเจียว เจ้าช่างบุ่มบ่ามเกินไป นั่นคือคุณชายน้อยแห่งจวนอานผิงโหว!"
เสิ่นอันเหอเอ่ยดุบุตรสาวเสียงต่ำ คาดไม่ถึงว่าเสิ่นเยว่เจียวจะไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
"เขาด่าข้าก็ช่างเถิด แต่ด่าท่านพ่อท่านแม่ ข้าไม่ยอม"
นางกำหมัดน้อยแน่น "ใครด่าท่านพ่อท่านแม่ของข้า ข้าไม่ยอมทั้งสิ้น"
มามาฟางทั้งสงสารทั้งกังวล
"คุณหนูเป็นเด็กกตัญญู แต่วันหน้าเจอเรื่องเช่นนี้อีก ก็บอกซานกงจื่อเถิด ให้ซานกงจื่อลงมือแทน เจ้ายังเล็ก เกิดสู้ไม่ไหวจะทำเช่นไร"
เสิ่นเยว่เจียวรู้สึกว่ามามาฟางเสียสติหรือไร ถึงได้สอนให้ฉู่เหยียนตีคน
คนผู้นั้น มือหนักไม่รู้เบา เย่อหยิ่งโอหัง ออกมือทีเดียวย่อมไม่ใช่แค่ตีคนธรรมดา
เด็กตระกูลหลี่ผู้นั้น...
นางพลันสะท้านเยือก ไม่กล้าคิดต่อไป
มามาฟางพูดเช่นนี้อย่างโจ่งแจ้ง ไม่กลัวฉู่หัวชางตำหนิหรือ
ฉู่หัวชางหยิบขนมชิ้นหนึ่งให้นาง เอ่ยอย่างอ่อนโยน "มามาฟางพูดถูก เจ้าอายุน้อย เกิดสู้ไม่ไหวแล้วเจ้าบาดเจ็บจะทำอย่างไร วันหน้าเจอเรื่องเช่นนี้อีก อย่าลงมือเอง หากแม่เจ้าไม่อยู่ใกล้ ก็ไปบอกอี้เอ๋อพวกเขาเถิด อย่าลืมว่าเจ้ายังมีพี่ชายอีกสามคน"