เสิ่นอันเหอรู้สึกเพียงเสียงอื้ออึงในหู เห็นเพียงปากของอิ๋นเหยาขยับ แต่กลับฟังไม่ออกว่านางพูดอะไร
เจียวเจียวของเขา บุตรสาวของเขา…
กลับมาไม่ได้แล้ว
“คุณชาย?”
อิ๋นเหยาเห็นใบหน้าเขาซีดราวกระดาษ แววตาว่างเปล่า รอยน้ำตาพาดผ่าน ดุจวิญญาณหลุดลอย
“คุณชาย!”
อิ๋นเหยาซึ่งยังตั้งสติได้หมายจะประคองเขานั่ง เสิ่นอันเหอกลับผลักนางออกอย่างแรง โซซัดโซเซออกไปข้างนอก
วันนี้ฟ้าโปร่งไปครึ่งวันก็หิมะโปรยลงมาอีก ผู้กลัวหนาวอย่างเสิ่นอันเหอ ยืนกลางหิมะจนขาวโพลนก็ไม่รู้สึก
ยามนี้ในสมองเขามีเพียงสองคำ
สิ้นแล้ว
มารดาแท้ๆ ของเจียวเจียวตายเพราะคลอดยาก เขาเป็นผู้เลี้ยงดูบุตรสาวด้วยมือ บ้านก็ยากจนข้นแค้น แต่ไม่ยอมให้บุตรสาวลำบาก เขาช่วยผู้อื่นคัดลอกตำราเขียนจดหมายทั้งวันทั้งคืน ได้เงินมาก็หน้าด้านไปขอซื้อน้ำนมจากบ้านที่เลี้ยงเด็ก
เติบใหญ่ขึ้นมา ก็สอนบุตรสาวแต่งตัวกินข้าว สอนพูดสอนเดิน เลี้ยงเด็กตัวเล็กๆ นี้จนเติบใหญ่
ก่อนจากไปยังกระโดดโลดเต้นอยู่เลย บัดนี้กลับว่าจากก็จากไปแล้ว?
ตัวเขาเป็นคนเข้าเป็นเขยบ้านภรรยา ซ้ำในจวนลึกใหญ่โตนี้ นอกจากบุตรสาวแล้ว เขาก็ไม่เหลือสิ่งใดอีก
เขาไม่เหลือสิ่งใดแล้ว
ณ ตำหนักชิงฮุย
คงชิงย่างเข้าไปในห้องชั้นใน กระซิบรายงานฉู่เหยียนไม่กี่คำ
ฉู่เหยียนไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น เพียงสั่งคงชิงให้นำตัวคนกลับมา อย่าให้ออกไปขายหน้าข้างนอก