"เจียวเจียว เจ้าได้ยินหรือไม่? องค์หญิงไม่เพียงทรงรับรองฐานะของเจ้า แต่ยังตรัสว่าสามคนนั้นคือพี่ชายของเจ้า เรื่องนี้แม้จะใหญ่โต แต่ก็เป็นผลดีต่อเจ้า"
เขาลุกพรวดขึ้น โถร้อนหล่นตกพื้น น้ำร้อนข้างในกระฉอกออกมา
"หลังจากนี้จะไม่มีผู้ใดรังเกียจเจ้า จะไม่มีใครกล้ารังแกเจ้าอีก ในไม่ช้าเจ้าจงไปเลือกของดี ๆ แล้วไปขอบคุณพี่ชายทั้งสามของเจ้า"
"ท่านพ่อ..."
เสิ่นเยว่เจียวก้าวถอยเล็กน้อย แววตาที่มองเขาคลุกเคล้าความซับซ้อน
ท่านพ่อเช่นนี้ จะต่างอะไรกับเสิ่นอันเหอที่จมลงสู่ปลักอำนาจในชาติก่อน
ยิ่งกว่านั้น ยังเร็วกว่าชาติก่อนหลายปีเสียด้วย
"สงสัยทำให้เจ้าตกใจ?"
เสิ่นอันเหอได้สติคืนมาบ้างเล็กน้อย ใช้เท้าถีบโถร้อนออกไป แล้วย่อตัวลงช่วยนางเช็ดรองเท้า
เสิ่นเยว่เจียวคว้าท่าทางของเขา แต่นางเรี่ยวแรงน้อยนัก ไม่สามารถหยุดเสิ่นอันเหอไว้ได้เลย ได้แต่จับแขนเสื้อเขาแน่น ยังผลให้เสิ่นอันเหอเงยหน้ามองอย่างฉงน
"เจียวเจียว?"
"ท่าน..."
มองความกังวลใจของท่านพ่อ คำพูดตรง ๆ เหล่านั้น เสิ่นเยว่เจียวกลับเอ่ยออกไปไม่ได้สักคำ คิดแล้วก็เปลี่ยนเป็นอีกวิธีหนึ่ง หมายจะบอกว่าเรื่องนี้ยังวุ่นวายยิ่งนัก
"ท่านพ่อ ที่จริงวันนี้ข้าเองก็ตีคุณหนูจวนจิ้นกั๋วกงมา ป้าของนางคือซุ่นกุ้ยเฟยผู้เป็นใหญ่ที่สุดในวังหลังเวลานี้"
จวนจิ้นกั๋วกง
กั๋วกงฮูหยินจาง มือถือถ้วยชาเคลือบเขียวเย่ว์โจว เกิดเสียงดังกราว กระทบกระแทกลงบนพื้นศิลาสีเทาที่ขัดจนส่องเงาคนได้ กระเบื้องแตกกระจายและน้ำชาร้อนลวกกระเด็นไปทั่ว พาเอาไหล่ของบุตรสาวและบุตรชายข้างกายสะดุ้งเฮือก