มามาฟางเปิดกล่องอาหารออกมา ด้านในกลับเป็นขนมถั่วลิสงกรอบที่เหมือนกันทุกประการ
“ช่างบังเอิญยิ่งนัก”
เสิ่นเยว่เจียวนำส่วนของตนออกมา ใช้สองนิ้วน้อยๆ คีบชิ้นหนึ่งยื่นไปตรงหน้าฉู่หัวชาง
“ท่านแม่กินนี่เพคะ นี่อิ๋นเหยาพี่สาวออกไปซื้อตั้งแต่เช้าตรู่ ขนมของร้านนั้นอร่อยที่สุด ต้องอร่อยกว่าของท่านแม่แน่เพคะ”
ฉู่หัวชางขัดนางไม่ได้ จึงอ้าปากเล็กๆ กัดตามมือของนางไปคำหนึ่ง หลังจากนั้นก็ผลักขนมบนโต๊ะไปตรงหน้าเสิ่นเยว่เจียว
“เจ้าลองชิมบ้าง นี่ก็เป็นของที่มามาฟางให้คนไปซื้อมาแต่เช้าตรู่”
อย่างไรก็เป็นของกินทั้งนั้น เสิ่นเยว่เจียวกำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต นางไม่เลือก
นางหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมากิน ยังไม่ลืมที่จะหยิบให้มามาฟางชิ้นหนึ่ง
มามาฟางไม่ได้รับ บอกว่าตนอายุมากแล้ว กินของหวานไม่ได้
“เอ๊ะ เหตุใดจึงมีรสชาติเดียวกับของข้า”
เสิ่นเยว่เจียวมือซ้ายมือขวาต่างก็ถือไว้คนละชิ้น กัดกร้วมทางซ้ายคำหนึ่ง กัดกร้วมทางขวาคำหนึ่ง ครึ่งค่อนวันก็เทียบรสชาติไม่ออก กลับกินเข้าไปไม่น้อยในรวดเดียว
ฉู่หัวชางถูกนางทำเอาหัวเราะ รีบเรียกมามาฟางให้รินน้ำอุ่นมาแก้วหนึ่ง
“คุณหนูเปรียบเทียบความแตกต่างได้หรือไม่”
เสิ่นเยว่เจียวกุมท้องน้อยที่กินแน่นจนพอง ค่อนข้างขัดเขิน
“ข้าน้อยเห็นว่าขนมสองส่วนนี้เหมือนกัน หรือว่า คุณหนูก็ไปซื้อจากร้านขนมทางตะวันตกของเมืองมาเหมือนกัน”
เสิ่นเยว่เจียวตกใจจนเงยหน้าขึ้น “มามาก็ไปซื้อจากที่นั่นหรือ”
“ท่านแม่”
ฉู่เหยียนเข้ามาขณะที่ฉู่หัวชางกำลังยิ้มพลางช่วยนางเช็ดเศษน้ำตาลถั่วลิสงที่มุมปาก