ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ทุกวันจะมีขนมถั่วลิสงกรอบส่งมาที่ตำหนักชิงฮุย ฉู่เหยียนจะกินเพียงชิ้นเดียวทุกครั้ง ที่เหลือก็ยกให้บ่าวรับใช้
เสิ่นเยว่เจียวปากอยากนัก แต่นางให้คนไปเฝ้าหน้าร้านแต่เช้าทุกวัน ก็ไม่เคยเห็นเปิด
แม้จะพูดได้ว่าการทำขนมเปิดร้านสำหรับคนแก่สองคนนั้นลำบากอยู่บ้าง แต่ก็จะปิดร้านอยู่เรื่อยไม่ได้ เงินทองที่หาได้พองั้นหรือ แล้วพวกคนตะกละที่รอจนหิวโหยเล่า
"นายหญิง นี่เจ้าคะ"
อิ๋นเหยาเปิดผ้าห่อหยิบขนมถั่วลิสงกรอบชิ้นหนึ่งออกมา
เสิ่นเยว่เจียวมองปราดเดียวก็รู้ว่านี่คือขนมถั่วลิสงกรอบร้านถานจี่ "ท่านลุงเปิดร้านแล้วหรือ"
อิ๋นเหยาส่ายหน้า "ป่านนี้แล้ว วันนี้คงไม่เปิดเป็นแน่ นี่คือชิวจวี๋จากตำหนักชิงฮุยให้ข้าน้อยมา ข้าน้อยรู้ว่าคุณหนูอยากกิน จึงตั้งใจนำมาให้คุณหนู"
เสิ่นเยว่เจียวกัดเข้าไปคำหนึ่ง รสชาติเหมือนเช่นทุกครั้งจริง
"ขนมนี่ดูแวบแรกก็รู้ว่าทำใหม่วันนี้ แต่ร้านท่านลุงก็ไม่เปิด ชิวจวี๋ไปได้มาจากไหนกัน"
อิ๋นเหยาเพียงคิดจะนำขนมมาให้เสิ่นเยว่เจียว ไม่เคยนึกถึงข้อนี้
"ให้ข้าน้อยไปถามชิวจวี๋ดูอีกครั้งหรือไม่"
เสิ่นเยว่เจียวรออยู่นานทีเดียว อิ๋นเหยาจึงกลับมา ครั้นฟังอิ๋นเหยาจบ เสียงของเสิ่นเยว่เจียวก็สูงขึ้นทันใด
"อะไรนะ ฉู่เหยียนมีให้กินทุกวันรึ"
อิ๋นเหยารีบบอกให้นางเบาเสียงลง พลางสงสัยว่า "ข้าน้อยปรนนิบัติข้างกายซานกงจื่อมาหลายปี ไม่เคยได้ยินว่าคุณชายชอบของหวานเลย"