ฉู่หัวชางประคองท่านย่าเซี่ยให้เดินขึ้นไปยังที่นั่งหลัก แต่ท่านย่าจะกล้านั่งได้เช่นไร นางรอให้ฉู่หัวชางนั่งลงก่อนแล้วจึงกล้านั่งตาม
ตามมาด้วยฉู่ยี่และคนสกุลเซี่ย
เมื่อทุกคนนั่งเรียบร้อยแล้ว ฉู่หัวชางเอ่ยถามเพียงสุขภาพของท่านย่าและเรื่องสนุกในอวิ๋นโจว ไม่ปริปากเอ่ยถึงงานมงคลแม้คำเดียว
ฮูหยินเซี่ยใจร้อน หลายครั้งอยากเอ่ยปาก แต่ถูกไท่ฟู่เซี่ยห้ามไว้ เห็นมารดาตนพูดคุยกับฉู่หัวชางอย่างสนุกสนาน นางจึงเอ่ยปากแทรกไม่สะดวก
มองดูฉู่ยี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มีท่าทีอ่อนโยน ดูรู้จักมรรยาทงาม หน้าตาหล่อเหลา ทั้งยังเป็นขุนนางคนโปรดใหม่ในราชสำนัก ฐานะตระกูลก็ไร้ที่ติ
บุตรเขยเช่นนี้ หากไม่มีเรื่องถอนหมั้นมาก่อน ฮูหยินเซี่ยคงยิ้มจนตื่นจากฝัน
เหลือบมองธิดาตนเองก้มหน้างุด นิ้วมือพันเช็ดหน้าตลอดเวลา ดูเต็มไปด้วยความกังวล ลูกสาวที่ตนคลอดออกมาย่อมรู้ใจนางดีที่สุด หว่านอิ๋งของนางกำลังร้อนใจ
แต่จะร้อนใจเพียงใดก็ไม่เร่งร้อนในยามนี้ หว่านอิ๋งหาเข้าใจความหวังดีของนางไม่
“คุณชายใหญ่ตระกูลฉู่?”
ท่านย่าหันมองฉู่ยี่ ฉู่ยี่รีบลุกขึ้นประสานมือคารวะ
“คารวะท่านย่า”
ท่านย่ายิ้มอย่างเมตตา “เมื่อครู่ทักหายกันไปแล้ว ข้าได้ยินอยู่”
นางโบกมือเรียกฉู่ยี่ให้เข้ามาใกล้
พิจารณาโฉมหน้าเขาอย่างละเอียด พยักหน้าด้วยความพอใจไม่หยุด
“เด็กน้อยดีนัก ได้ยินว่าเจ้าเป็นผู้ช่วยชีวิตหว่านอิ๋งของข้า?”
ฉู่ยี่ก้มศีรษะ “บังเอิญเดินผ่าน”
ท่านย่าทราบต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวตั้งแต่แรกแล้ว ข้ออ้างของเขา ท่านย่าก็เพียงรับฟังเท่านั้น
ถ้อยคำเมื่อครู่ชัดเจนยิ่งแล้ว ฉู่หัวชางมาเยือนครั้งนี้ก็เพื่อเรื่องงานมงคลของเด็กทั้งสอง เพียงแต่นางไม่เอ่ยปาก ตระกูลหลินย่อมไม่อาจทักท้วง