ฉู่หัวชางกลับมาในบ่ายวันที่แปดต้นเดือน ฉูเหยียนที่ข้างกายนางก็ดูฮึกเหิมสำราญใจ
ส่วนของกำนัลที่ขนไปกับรถม้าหลายคันก่อนหน้านั้นถูกเปลี่ยนเป็นของพื้นเมืองจากอวิ๋นโจวหมดแล้ว มีรถม้าคันหนึ่งต่างหากที่บรรทุกของขวัญซึ่งเตรียมไว้ให้เสิ่นเยว่เจียวโดยเฉพาะจนเต็มคัน
ฉูเหยียนนำของพวกนี้มายังเรือนฝูหยงด้วยตนเอง เอ่ยถามอาการบาดเจ็บที่เท้าของนางก่อน “เจ้าเป็นผู้มีบุญคุณใหญ่ในงานวิวาห์ระหว่างข้ากับหว่านอิ๋ง ภายหน้าอยากได้สิ่งใดบอกพี่ใหญ่ได้ตามใจ ขอเพียงพี่ใหญ่มี พี่ใหญ่ล้วนให้เจ้าได้ทั้งสิ้น”
เสิ่นเยว่เจียวไม่ได้เอ่ยอันใด เพียงยิ้มร่าพยักหน้ารับคำ
พอเขาจากไปแล้ว เสิ่นอันเหอก็ไม่ใคร่สบอารมณ์นัก
“เจียวเจียว ข้ามิใช่ให้เจ้าช่วยเอ่ยปากขอให้ไท่ฟู่เซี่ยชี้แนะบทความให้ข้าหรือ ไท่ฟู่เซี่ยเปี่ยมด้วยปัญญาวิชา หากท่านช่วยข้า การสอบชุนเหวยครั้งนี้ข้าต้อง…”
“ท่านพ่อ”
เสิ่นเยว่เจียวตัดบทเขา
“นี่เป็นการสอบครั้งแรกหลังจากท่านได้สิทธิ์สอบคืน หากท่านเริ่มต้นด้วยการวิงวอนไท่ฟู่เซี่ยในตอนนี้ ภายภาคหน้ามีเรื่องใดอีก ท่านจะเอ่ยปากเช่นไรได้อีกเล่า ยิ่งกว่านั้น หากท่านไปขอให้ไท่ฟู่เซี่ยช่วย ต่อให้ท่านสอบได้หัวตาราง คว้าฮุยหยวนมาได้ ผู้อื่นก็จะกล่าวหาว่าท่านเดินอุโมงค์เส้นทางตระกูลเซี่ย”
“พี่ใหญ่กว่าจะแต่งงานได้ก็แสนยาก องค์หญิงเองยังกังวลใจเรื่องสะใภ้มานานหลายวัน หากข้าเอ่ยประโยคนี้ออกไปจริง องค์หญิงจะทรงมองท่านและข้าเช่นไร ท่านอุตส่าห์พยายามจนมาถึงขั้นนี้ จะยอมพลาดท่าเสียทีพังพินาศไปรึ”
ตั้งแต่ฉู่หัวชางเดินทางไปอวิ๋นโจว เสิ่นอันเหอก็หน้าด้านเอ่ยปากกับนางหลายครั้งแล้วว่า หากภายหน้าฉู่หัวชางจะประทานรางวัล หรือฉูเหยียนจะให้ของตอบแทน ก็ขอให้นางแจ้งว่าเชิญไท่ฟู่เซี่ยมาชี้แนะเสิ่นอันเหอสักหน่อย เพื่อให้เขาทำคะแนนในการสอบชุนเหวยได้ดี