เสิ่นอันเหอกลับมาถึงเรือนฝูหยง อิ๋นเหยากำลังปลุกเสิ่นเยว่เจียวให้ตื่น นางกอดผ้าห่มอย่างมึนงง เกียจคร้านไม่อยากลุกจากเตียง
"คุณหนูเจ้าคะ อีกประเดี๋ยวต้องไปถวายพระพรแล้วนะเพคะ"
"ไม่ไป เมื่อยเท้า"
คำกล่าวนี้เป็นเพียงข้ออ้างเกียจคร้าน แต่กลับทำให้เสิ่นอันเหอที่เพิ่งก้าวเข้ามาตกใจจนสะดุ้ง
"เจียวเจียว เท้าเจ้าเจ็บอีกแล้วหรือ?"
เมื่อได้ยินเสียงของเขา เสิ่นเยว่เจียวก็พลันตื่นเต็มตา สีหน้ายิ้มแย้มของอิ๋นเหยาค่อย ๆ หุบลง แล้วถอยออกไปยืนข้างหนึ่ง
ณ เรือนรับรองและเรือนหลัก หากฉู่หัวชางอยู่ด้วย เสิ่นเยว่เจียวจะทำตัวว่านอนสอนง่ายยิ่งนัก ดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่แท้จริงแล้วในใจนางยังมีตะปุ่มตะป่ำกับเสิ่นอันเหอ
"ท่านไม่ต้องไปปรนนิบัติองค์หญิงหรอกหรือ?"
เสิ่นอันเหอร้อนรนเกินไป ถึงขั้นไม่ได้สังเกตว่าบุตรสาวไม่เอ่ยเรียกท่านพ่อเลยสักคำ
"พระบิดาทรงมีธุระหารือกับต้ากงจื่อ ข้าจึงกลับมาก่อน"
เสิ่นเยว่เจียวพลันตื่นตัวขึ้นมา "พี่ใหญ่กลับมาแล้วหรือ? ผู้เดียวหรือ?"
เหตุใดไม่อยู่ฉลองวันเกิดท่านย่าของพี่สะใภ้ที่อวิ๋นโจวเล่า? ถูกไล่กลับมางั้นหรือ?
ผ้าห่มที่เพิ่งครู่ยังอาลัยไม่อยากวาง บัดนี้นางกลับปัดทิ้งทันใด เตรียมกระโดดลงจากเตียง
เสิ่นอันเหอรีบเข้าไปรับนางไว้ "ยังกล้าซุกซนอีก?"
ว่าแล้วก็หันไปตำหนิอิ๋นเหยา "คุณหนูอาการเจ็บเท้ากำเริบ เหตุใดไม่บอกข้า?"
อิ๋นเหยาหลุบสายตาลง ตอบด้วยสัมมาคารวะ
"คืนนั้นอาจารย์พักที่เรือนหลัก บ่าวมิกล้ารบกวน"
เสิ่นอันเหอกล่าวอะไรไม่ออกในทันที
แต่สิ่งที่ตามมาคือความละอายใจต่อบุตรสาว