อิ๋นเหยาตกใจเล็กน้อย ยังมีเรื่องเช่นนี้อีกหรือ
“เช่นนั้นซื่อกงจื่อก็ส่งของมาให้ด้วย?”
ก่อนหน้านี้ต้ากงจื่อและฮูหยินใหญ่ก็ดีต่อคุณหนูเยว่มาก ส่งของมาให้บ้างก็ไม่น่าประหลาด คุณชายสามกับคุณหนูเยว่ไม่ถูกกัน แต่สิ่งที่ควรมีก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง
ทว่าเอ้อร์กงจื่อกับคุณหนูเยว่หาได้มีปฏิสัมพันธ์กันไม่ เขาจะส่งสิ่งใดมาได้
“เจ้ายุ่งมากนักหรือ ยังไม่รีบไปสั่งการอีก อากาศหนาวเย็นลงทุกที ทางเรือนไร่นั้นหาหมอดี ๆ ได้ยาก หากคุณหนูปวดกำเริบขึ้นมา ข้าจะเอาเรื่องเจ้าเป็นคนแรก”
หากมิใช่กลัวว่าจะใหญ่โตเกินไปจนถูกคนอื่นหาเรื่อง นางก็อยากจะตัดสินใจส่งพวกขนสัตว์อบอุ่นจากเรือนฝูหยงไปยังเรือนไร่ให้หมดแล้ว
อิ๋นเหยาพยักหน้ารับคำติด ๆ กัน แต่ในยามนั้นเองก็เห็นร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
เฉินจิ่นอวี้กระโดดโลดเต้นมาถึงด้านหน้า เมื่อเห็นพวกเขาสองคนจึงค่อย ๆ เดินอย่างเรียบร้อยมาถึงตรงหน้า คารวะมามาฟางก่อนเป็นลำดับแรก
“พระบิดายังมิได้ทรงตื่นจากบรรทมกลางวัน จิ่นอวี้ค่อยมาใหม่ภายหลังเถิด”
เฉินจิ่นอวี้ชะเง้อมองเข้าไปด้านใน นางมิได้เข้าไปถวายบังคมตั้งแต่เช้าแล้ว บัดนี้ก็ยังมิอาจเข้าเฝ้าองค์หญิงได้อีกหรือ
“ได้ ข้าจะมาใหม่ในวันพรุ่งนี้”
เฉินจิ่นอวี้เชื่อฟังดีนัก คารวะแล้วก็จากไป
เมื่อนางเดินลับตาไปแล้ว อิ๋นเหยาจึงถามอีกว่า “เช่นนั้น…มามา องค์หญิงทรงเก็บตัวคุณหนูจิ่นอวี้ไว้ หรือว่าจะ…”
น้ำเสียงของมามาฟางเรียบลงในทันที “เพียงใช้กลบเกลื่อนสายตาผู้อื่นเท่านั้น”
ท่านแม่นมผู้ดูแลส่งถ่านจำนวนหนึ่งมาให้ ชิวจวี๋จึงแบ่งเฉลี่ยไปยังเรือนของบ่าวไพร่