“ฟังเจ้าพูดเช่นนี้ หรือว่าเจ้ากับข้าผู้เป็นองค์ชายจะกลายเป็นคนรุ่นเดียวกันแล้ว? ถึงกับวิ่งเข้าวังมาเทียบลำดับอาวุโส ตระกูลเฉินเมืองเฟิ่งหยางของพวกเจ้าช่างมีกฎระเบียบยิ่งใหญ่เสียจริง”
เจ้าของอาภรณ์สีม่วงเข้มผู้นั้นพลันเอ่ยปาก ทำเอาสองสามีภรรยาตระกูลเฉินตกใจจนรีบโขกศีรษะขอขมาอย่างลนลาน
“สามัญชนมิกล้า สามัญชนมีความผิด ขอองค์ชายรองโปรดเมตตา ละเว้นความไม่รู้ของข้าน้อยด้วยเถิด”
ฉู่เหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
แม้แต่ฮ่องเต้ยังไม่ตรัสอะไร ฮองไทเฮาก็ไม่ได้แสดงความไม่พอพระทัยแม้แต่น้อย กลับเป็นองค์ชายอย่างเขาที่กระโดดออกมาเองเสียแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ฮองไทเฮาทรงคิดถึงตระกูลเฉินเมืองเฟิ่งหยางอยู่เสมอ องค์ชายรองกล่าวตำหนิตระกูลเฉินเมืองเฟิ่งหยางต่อพระพักตร์พระนาง นี่กลัวว่าฮองไทเฮาจะทรงพระชนม์ชีพยืนยาวเกินไปหรืออย่างไร?
“เป็นข้าเองที่ให้เขาพูดเช่นนั้น”
ฉู่หัวชางเอ่ยขึ้นช้าๆ ช่วยพูดแทนเฉินหมิงหลี่
“พูดให้ชัดเจนเช่นนี้ เสด็จย่าของเจ้าจะได้ทรงทราบว่าผู้ที่มาเป็นคนใดของตระกูลเฉิน”
องค์ชายรองกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นฮ่องเต้ทอดพระเนตรมาทางนี้ ก็จำต้องหุบปากอย่างว่าง่าย
ยามที่เสด็จพ่อไม่อยู่ตรงหน้า เขาจะวางอำนาจอย่างไรก็ได้ แต่ขอเพียงมีเสด็จพ่ออยู่ เขาก็เป็นเพียงขุนนางผู้หนึ่งเท่านั้น
อีกอย่าง ฮองไทเฮาก็ประทับอยู่ตรงหน้า เขาไม่กล้ากำเริบเสิบสานจนเกินไป
เฉินหมิงหลี่ซ่อนมือไว้ใต้แขนเสื้อ กุมมือจูซื่อแน่น พลางขานรับอยู่หลายครั้ง
ฮองไทเฮาพยักพระพักตร์ “เจ้าอยู่รุ่นหมิง เช่นนั้นท่านปู่ของเจ้าคงชื่อเฉินหม่านอี้ ส่วนท่านย่า...แต่งกับบุตรีตระกูลเหอเมืองเยว่เฉิง”
เฉินหมิงหลี่ขานรับเสียงเบา “ท่านปู่ของสามัญชนชื่อเฉินหม่านอี้จริงขอรับ ท่านย่าก็แซ่เหอจริงเช่นกัน ทว่าเมื่อแปดปีก่อนทั้งสองท่านได้จากไปแล้ว”