ไม่ได้รับการตอบรับ เสิ่นอันเหอกล้ำกลืนฝืนใจเงยหน้าขึ้น เห็นฉู่ยี่กำลังจ้องมองมาที่ตน ก็รีบถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตื่นตระหนก
“ต้ากงจื่อ”
ฉู่ยี่เลิกคิ้ว “ท่านเสิ่น อาภรณ์ขุนนางของท่านเปื้อนแล้ว”
เสิ่นอันเหอเหมือนเพิ่งรู้ตัว รีบปัดป่ายเนื้อผ้าบนร่าง พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ฉู่ยี่ก็เดินลับตาไปไกลแล้ว
ณ เรือนฝูหยง เสิ่นเยว่เจียวรอคอยเขาอยู่ก่อนแต่เนิ่น
เซี่ยหว่านอิ๋งเคยมาที่เรือนฝูหยงในยามกลางวัน นำขนมเค้กมาสองสามชิ้น และเล่นอยู่กับนางสักพักหนึ่ง
เสิ่นเยว่เจียวเฉลียวฉลาด รู้ว่าการวิงวอนแทนบิดาคงเป็นผลสำเร็จแล้ว
เป็นจริงดังคาด เมื่อเสิ่นอันเหอกลับมา ระหว่างคิ้วหาใช่ความหม่นหมองของหลายวันก่อนไม่ หากแต่มีพลังชีวิตชีวาขึ้นมาในที่สุด
“วันนี้บัณฑิตถานแห่งสำนักฮั่นหลินของข้าให้ข้าไปเรียบเรียงพงศาวดารในที่สุด ต่อหน้าผู้คนมากมาย เขายังกล่าวว่าไท่ฟู่เซี่ยชื่นชมความรู้ของข้า เจียวเจียว วันที่ฮูหยินใหญ่ไปเยี่ยมบ้านท่าน ไม่ได้พาดเจ้าไปด้วย ข้าคิดว่าเรื่องนี้คงไม่สำเร็จแล้ว ไม่คิดว่าบิดายังได้พลอยบุญจากเจ้า”
เขาเปลี่ยนอาภรณ์ขุนนาง น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความยินดี
“บัณฑิตถานนับเป็นศิษย์ที่ไท่ฟู่เซี่ยภาคภูมิใจ วันนี้เขาพาข้าไปหยิบพงศาวดารด้วยตนเอง มีสองเล่มที่สำคัญที่สุด บัณฑิตถานไม่ให้ผู้อื่น แต่กลับมอบให้ข้า”
บิดามีความสุข บุตรสาวอย่างเสิ่นเยว่เจียวก็พลอยยินดีไปด้วย
“นั่นแสดงว่าบัณฑิตถานยอมรับในความสามารถของบิดา เช่นนั้นท่านก็จงตั้งใจทำงาน เมื่อมีผลงานขึ้นมา สักวันหนึ่ง ท่านก็อาจได้เป็นบัณฑิต”