ก่อเรื่องเสียแล้ว!
เสิ่นเยว่เจียวแน่นิ่งอยู่กับที่ เสียงร้องอุทานบอกให้ใครหลีกไปยังไม่ทันหลุดปาก ก็เห็นผู้มาใหม่คว้าลูกธนูที่วิถีเสียศูนย์ดอกนั้นไว้ด้วยมือเปล่า
นางเพิ่งถอนใจโล่งอก ครั้นเห็นชัดว่าผู้มาใหม่เป็นใคร ก็พลันประหม่าขึ้นมาอีก
ในดวงตาฉู่เหยียนวาบรอยประหลาดใจ
เมื่อวานนางยังดึงคันธนูไม่เปิด วันนี้กลับยิงธนูได้แล้ว? ทั้งยิงมาได้ไกลปานนี้?
เสิ่นเยว่เจียวอยากจะมุดหนีลงดิน พอคิดอีกที เห็นว่ากุมหน้าผากบอกว่าไม่สบายน่าเชื่อกว่า
แต่นางเพิ่งยกมือขึ้นกุมหน้าผาก ฉู่เหยียนก็เดินมาถึงเบื้องหน้านาง ส่งธนูดอกนั้นคืนถึงมือนาง
"ถือไว้ ลองอีกสักครั้ง"
เสิ่นเยว่เจียวจำใจต้องลองอีกครั้ง เพิ่งดึงคันธนู ลูกธนูก็หล่นลงไป
ฉู่เหยียนขมวดคิ้ว
ชั่วขณะนั้น ฝ่ามือของเสิ่นเยว่เจียวชุ่มไปด้วยเหงื่อเพราะประหม่า
แย่แล้ว ฉู่เหยียนจะไม่ด่านางอีกหรอกหรือว่าไม่เอาไหน?
ตอนนางฝึกคนเดียว อย่างน้อยลูกธนูก็พุ่งออกไปได้ พอฉู่เหยียนมายืนอยู่ข้างกาย นางก็รู้สึกกดดันขึ้นมาทันที ลูกธนูเมื่อครู่ยิ่งฝืนใจยิงออกไป ผลลัพธ์จึงไม่น่าพอใจนัก
ในใจนางกำลังหาข้อแก้ตัวให้ตัวเอง แต่ฉู่เหยียนกลับคว้าคันธนูไปจากมือนาง
คันธนูและลูกธนูที่เล็กกว่าปรกติเมื่ออยู่ในมือฉู่เหยียนแลดูขัดตาอย่างบอกไม่ถูก ทว่าไม่กระทบต่อการออกแรงของเขา
ดึงคันธนูอย่างชำนาญ ขึ้นลูกธนู สุดท้ายหมายไปยังจุดหมายบนกำแพงนั้น
ได้ยินเพียงเสียงทึบ ลูกธนูพุ่งเสียบเข้าไปในกำแพง