วันนี้หน้าโถงจวนองค์หญิงหย่งเจียมีรถม้าจอดไม่น้อย แขกเหรื่อหลั่งไหลไม่ขาดสาย
ใต้ชายคากระเบื้องเขียวมรกต บ่าวไพร่ในอาภรณ์ใหม่เอี่ยมก้าวเท้าราวกับบิน นำพาแขกผู้ทรงเกียรติมากพอจะสะท้านครึ่งเมืองหลวง เข้าสู่สวนดอกโบตั๋นที่บุปผางามตา บุปผาแปลกตาทั้งสวนส่งกลิ่นหอมกรุ่น ทว่ายังเทียบมิได้กับกลิ่นอายแห่งความมั่งคั่งที่รายล้อมอยู่รอบกาย
ครั้นคุณชายใหญ่ฉู่สมรสก็เป็นงานใหญ่งานโตแล้ว ผู้คนล้วนรู้ว่าองค์หญิงหย่งเจียโปรดปรานบุตรสะใภ้นางนี้ นับแต่เซี่ยหว่านอิ๋งมีครรภ์ก็ยิ่งทะนุถนอมอย่างยิ่ง รอจนบุตรลืมตาดูโลก ฉู่หัวชางก็ยิ่งเอ็นดูนัก
งานเลี้ยงวันเกิดตนเองไม่จัดก็ได้ แต่งานครบรอบขวบปีของหลานชายจะต้องครึกครื้นเป็นแน่
วันนี้นางสวมอาภรณ์แพรสีไห่ถังแดง มุ่นมวยสูง อายุเกินสี่สิบแล้ว หว่างคิ้วแววตายังเปี่ยมด้วยความสง่างามที่กาลเวลาตกผลึกและมาดศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิด
ริมฝีปากนางระบายรอยยิ้มพอเหมาะ สนทนาเบาๆ กับสตรีมีบรรดาศักดิ์หลายนางที่มาแสดงความยินดี น้ำเสียงไม่สูง ทว่ากลับมีอำนาจให้ผู้คนกลั้นลมหายใจฟัง นางคือศูนย์กลางแห่งความงามวิจิตรทั้งมวลในสวนนี้ มิต้องเอ่ยก็เป็นประหนึ่งสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศสูงสุด
ด้านข้าง เซี่ยหว่านอิ๋งในอาภรณ์แพรเหย่วหัวสีแดงเข้ม อุ้มบุตรชายฉู่เหิงในอ้อมกอด เด็กน้อยขาวนวลอวบอิ่ม ดวงตากลมโตเฉกเช่นบิดาฉู่อี้จ้องมองไปทั่วด้วยความสงสัยใคร่รู้
ฉู่อี้ยืนอยู่ข้างกาย วันนี้เขาสวมอาภรณ์แพรเนื้อดีลายเร้นสีดำ ยิ่งขับให้ร่างสูงสง่าราวต้นสนเยี่ยงนั้น รอยยิ้มบนริมฝีปากตั้งแต่สองวันก่อนมิเคยจางหาย กายาทั้งร่างดั่งต้องสายลมวสันต์ รับคำยินดีจากแขกเหรื่อทั้งหลาย