เขาเพิ่งรู้สึกตัวในภายหลัง รีบปล่อยมือทันที ทว่ากลับเป็นห่วงว่าอิ๋นเหยาจะห่มผ้าไม่ดีแล้วเป็นหวัด จึงหน้าหนาเข้ามาจับมุมผ้าห่มห่อร่างนางไว้เสียแน่นหนา
“ข้า ข้า... ข้าจะมาใหม่คราวหน้า”
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ คงชิงก็เผ่นหนีไป
เขาหนีไปแล้ว!
คนทั้งสามที่ยืนอยู่หน้าประตูต่างตกตะลึง
คงชิงก็ผ่านงานใหญ่มามาก และเป็นคนที่สามารถรับผิดชอบงานได้ด้วยตนเองมานานแล้ว เหตุใดในยามเช่นนี้กลับทำตัวเหมือนเด็กหนุ่มขลาดเขลา โง่เง่าเสียจริง
หลี่ต้าฟูแค่นเสียงเย็นว่า “ช่างไร้ประโยชน์นัก”
ชิวจวี๋รีบคลายผ้าห่มให้อิ๋นเหยาออกบ้าง แล้วพึมพำว่า “คงชิงนี่สมองไม่ดีหรืออย่างไร อากาศร้อนปานนี้ เหตุใดจึงห่มคนเสียอย่างนี้”
เพิ่งกล่าวจบ ก็เห็นน้ำตาไหลรินจากดวงตาของอิ๋นเหยา ชิวจวี๋ลนลานยกมือเช็ดให้ ไม่รู้จะปลอบอย่างไรดี
เรื่องเช่นนี้ แม้แต่หลี่ต้าฟูก็ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร เพราะเมื่อครู่เขาเองก็เพิ่งตามเสิ่นเยว่เจียวไปนินทาผู้อื่นมาด้วยกัน
นึกถึงเสิ่นเยว่เจียว หลี่ต้าฟูกวาดตามองในเรือน “เอ๋ เดือนน้อยหายไปไหน”
เสิ่นเยว่เจียวไล่ตามไปจนเกือบถึงนอกหมู่บ้าน ถึงได้พบตัวคงชิง
คงชิงใจสั่นระรัว คิดจะถามว่าอิ๋นเหยามีอันใดผิดปกติหรือไม่ แต่ไม่คิดว่าเสิ่นเยว่เจียวจะพุ่งเข้ามาตรงหน้า ใช้มือซ้ายกับสองเท้าไล่ตีเขาเป็นชุด
เด็กเล็กจะแรงสักเพียงไหน สำหรับคงชิงก็แค่เกาแก้คันเท่านั้น
เห็นแผ่นหยกที่รัดข้อมือนางไว้ คงชิงถึงนึกได้ว่านางบาดเจ็บ รีบจับแขนเล็กของนางไว้