ก่อนหน้านี้ฉู่หัวชางเมินเฉยต่อเขา บอกให้เขาสงบใจเตรียมการสอบชุนเหวยในปีหน้า ไม่ต้องมาคารวะ แต่เพื่อจะได้รับบุตรสาวกลับคืน เขากลับเริ่มมาคอยอยู่ที่เรือนหลักทุกเช้าตรู่อีกครั้ง ไม่ว่าลมฝน
เมื่อวานในที่สุดก็ประจบฉู่หัวชางจนพระนางใจอ่อน ยอมให้รับบุตรสาวกลับมา เขาควรจะไปตำหนักชิงฮุยได้โดยตรง แต่คิดๆ ดูแล้วก็ยังคงตามมาที่เรือนหลักอีกครั้งอย่างชาญฉลาด
ยามที่ย่างเข้าไปในห้องบรรทม ฉู่หัวชางเพิ่งสรงน้ำเสร็จ ประทับอยู่หน้าแว่นลายดอกเหมย พระเกศาดำขลับสยายดั่งม่านเมฆา ไร้เครื่องประทินโฉม แต่พระพักตร์งามสง่า เปี่ยมด้วยบารมี สูงส่งตั้งแต่ศีรษะจรดปลายพระบาท
มามาฟางถือหวีหยกเขียวที่วาววามด้วยรัศมี เตรียมจะถวายงานแต่งพระเกศา เสิ่นอันเหอกลับเอ่ยขึ้น เสียงใสดั่งระฆัง
"พระบิดา ให้เสิ่นอันเหอลองหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
ฉู่หัวชางทอดพระเนตรเสิ่นอันเหอผ่านแว่น เขามีแววตาซื่อตรง ปราศจากความประจบประแจง ดูราวกับความสนิทสนมธรรมดาระหว่างสามีภรรยา
เนิ่นนานนัก ฉู่หัวชางจึงยกพระโอษฐ์น้อยๆ อย่างมิอาจสังเกตได้ แล้วพยักพระพักตร์อนุญาต
เสิ่นอันเหอรับหวีหยกเขียวนั้น ในมือรู้สึกเย็นหนัก
เขายืนอยู่เบื้องหลังฉู่หัวชาง กิริยายังเก้กังอย่างเห็นได้ชัด ปลายนิ้วปัดถูกพระศอของพระนางโดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งสองต่างสั่นน้อยๆ
เขาสะกดจิตใจ หยิบช่อพระเกศาขึ้นช่อหนึ่ง ลงมืออย่างตะกุกตะกักแต่ตั้งใจยิ่งนัก ฝ่ามือใหญ่คอยระมัดระวัง เกรงจะดึงพระเกศาจนเจ็บ