"ไสหัวไป!"
ฉู่เหยียนขว้างหมอนนุ่มที่หนุนอยู่เบื้องหลังเข้าใส่ โชคดีที่คงชิงเบี่ยงตัวหลบแล้วอุ้มนางวิ่งออกมาได้
ทันใดนั้น เสียงตวาดเกรี้ยวกราดของฉู่เหยียนก็ดังออกมาจากห้อง "ต่อไปเจ้ากล้าเข้ามาในตำหนักชิงฮุยของข้าอีก ข้าจะตีเจ้าทุกครั้งที่พบหน้า"
เสิ่นเยว่เจียวเชิดคางขึ้น
นางจะไม่ไปอีกแล้วต่างหาก
ส่งเสิ่นเยว่เจียวคืนให้บิดาของนางแล้ว คงชิงอดบ่นไม่ได้
"คุณหนูเยว่ ข้าให้เจ้ากล่าวถ้อยคำไพเราะ เหตุใดเจ้ากลับกล่าวเช่นนี้"
เสิ่นเยว่เจียวยิ้มอย่างซื่อใสไร้เดียงสาและน่ารัก
"เช่นนี้ต่อไปเขาก็จะยอมดื่มยาอย่างว่าง่าย พี่คงชิงก็ไม่ต้องถูกท่านแม่ดุอีก"
คงชิงพึมพำในใจ สู้ถูกดุยังจะดีกว่า
เสิ่นอันเหอเช็ดเหงื่อเย็นอย่างเงียบๆ แล้วอุ้มเสิ่นเยว่เจียวเตรียมจากไป
ผู้ใดจะคาดคิด พอหันหลังกลับก็พบกับหลี่ต้าฟูซึ่งกำลังมาเปลี่ยนยาให้ฉู่เหยียนพอดิบพอดี
เสิ่นอันเหออุ้มบุตรสาวจึงได้แต่ผงกศีรษะให้เล็กน้อย ถือเป็นการทักทาย ทว่าหลี่ต้าฟูกลับเดินเฉียดผ่านข้างกายเขาไป พร้อมกับส่งเสียงเยาะเย้ยอย่างเย็นชา
"ท่านพ่อ ท่านทำให้ท่านลุงหลี่โกรธหรือ"
เสิ่นอันเหอสีหน้าไม่เปลี่ยน "เหลวไหล ท่านพ่อจะทำให้เขาขุ่นเคืองได้อย่างไร"
เสิ่นเยว่เจียวไม่เชื่อ
"ท่านลุงหลี่รักข้านัก แต่เมื่อครู่เขาไม่แลข้าเลยสักนิด"
"คงเป็นเพราะเขามีเรื่องกลัดกลุ้มในใจกระมัง"
เสิ่นอันเหอเอาเสื้อคลุมคลุมร่างนางไว้ แล้วอุ้มนางเดินจากไป
คงชิงมองแผ่นหลังของเสิ่นอันเหอแล้วส่งเสียงเยาะเย้ยเย็นชาดุจเดียวกับหลี่ต้าฟู
ก็เพราะเขาไปฟ้องต่อพระบิดา เด็กเด็กรับใช้ที่ปรนนิบัติข้างกายหลี่ต้าฟูมานานหลายปีจึงถูกพระบิดาสั่งประหารชีวิต เด็กเด็กรับใช้ผู้นั้นมีพรสวรรค์สูง หลี่ต้าฟูสอนหลักการแพทย์ให้ไม่น้อย แล้วเตรียมเก็บไว้เป็นศิษย์ข้างกาย ผู้ใดจะคาดคิดว่าเพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเขาก็เสียชีวิตไป