หลี่ต้าหนิวกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เขาไม่ใช่คนโง่แล้ว ต่อให้เป็นคนโง่จริง ๆ ใครจะทนไหวกันล่ะ
แต่เขาทำได้เพียงแสร้งโง่ต่อไป “เฮะ ๆ อยากกิน อยากกิน!”
หลิวรูเหยียนได้ยินคำพูดโง่ ๆ นั้นก็หัวเราะคิกคัก ยื่นมือไปลูบจมูกเขาเบา ๆ
“เจ้าหนุ่มโง่ ไปนั่งข้างโต๊ะสิ พี่สะใภ้จะตักให้!”
หลิวรูเหยียนบิดเอวเดินไปข้างเตา ตักเต้าหู้อ่อนที่เพิ่งทำเสร็จใส่ชามใหญ่ แล้วราดน้ำมันงากับซีอิ๊วลงไปหนึ่งทัพพี
เต้าหู้ร้อน ๆ ในชามส่งไอกรุ่น กลิ่นหอมลอยแตะจมูก
เธอถือชามใบใหญ่เดินมาข้างโต๊ะไม้ ก้มตัววางชามลงตรงหน้าหลี่ต้าหนิว
“รีบกินสิ ยังร้อนอยู่นะ”
หลิวรูเหยียนนั่งลงตรงข้าม ใช้มือทั้งสองข้างค้ำคาง แล้วจ้องมองเขาตรง ๆ
ในตอนนั้นเอง
ปัง!
ประตูรั้วถูกใครบางคนถีบเปิด ตามด้วยเสียงฝีเท้าตึงตัง ก่อนประตูไม้ของร้านทำเต้าหู้จะถูกถีบเปิดอีกบาน