เมื่อกลับมาถึงร้านทำเต้าหู้ หลิวรูเหยียนก็ปิดประตูรั้วลงทันที
เธอรู้อยู่ก่อนแล้วว่าหวังเหลียงจื่อตามมาติด ๆ ที่ปิดประตูก็เพื่อไม่ให้เขาเข้ามานั่นเอง
หวังเหลียงจื่อยืนอยู่นอกประตู โกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง
“บ้าเอ๊ย! ยังจะล็อกประตูอีก คิดว่าล็อกแล้วจะขวางฉันได้หรือไง?”
เขาตบหน้าตัวเองอย่างแรงหนึ่งฉาด
“บ้าเอ๊ย! ฉันนี่มันสู้คนโง่ไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
หวังเหลียงจื่อยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยกเท้าถีบบานประตูเต็มแรงจนกลอนประตูสั่นดังหึ่ง ๆ
เขาอยากพุ่งเข้าไป แต่พอนึกถึงร่างกายกำยำของหลี่ต้าหนิวที่ยกโม่หินด้วยมือเดียวได้ คำขู่ที่กำลังจะหลุดจากปากก็กลืนกลับลงคอไป
ถ้าคนโง่คนนั้นโมโหขึ้นมา แค่ตบทีเดียวก็ส่งเขาลงไปนอนจมโคลนได้แล้ว