คิดถึงตรงนี้ หลี่ต้าหนิวก็แอบเหลือบมองหลี่กุ้ยเฟินอยู่หลายครั้ง หวังเหลียงจื่อไอ้หนูนั่นช่างโชคดีจริง ๆ
หน้าตาเหมือนมะระบิดเบี้ยว รูปร่างผอมกะหร่องเหมือนไม้ไผ่ แต่ภรรยากลับอวบอิ่มอย่างเหลือเชื่อ ช่างเหมือนดอกไม้งามปักลงบนกองขี้วัวจริง ๆ
ฮี่ๆ พี่สะใภ้กุ้ยเฟิน ไปเปลี่ยนหลอดไฟกันเถอะ
หลี่กุ้ยเฟินพยักหน้า คว้าแขนเขาไว้แล้วเดินนำไปยังบ้านของตัวเอง
พอถึงบ้าน หลี่กุ้ยเฟินก็เอื้อมมือไปสอดกลอนประตูทันที ท่าทางคล่องแคล่วเด็ดขาด
“พี่สะใภ้ ล็อกประตูทำไมครับ?”
“กลัวแมวป่าเข้ามาก่อกวน” หลี่กุ้ยเฟินตอบหน้าตาเฉย
ฮี่ๆ ผมไม่กลัวแมวหรอก แมวต่างหากที่ต้องกลัวผม!
“พอแล้ว อย่าเพิ่งรีบเปลี่ยนหลอดไฟ”
หลี่กุ้ยเฟินบิดเอวเดินเข้าครัว ไม่นานก็ยกอาหารสองจานกับเหล้าหนึ่งกาออกมา