มองหลี่กุ้ยเฟินบิดเอวอวบอิ่มเดินจากไป หวังเหลียงจื่อก็โกรธจนกระทืบเท้า
“แม่งเอ๊ย! ยัยผู้หญิงสารเลวนี่!”
ด่าเสร็จ เขาก็หันมาจ้องหลี่ต้าหนิว “ไอ้ทึ่ม แกมองอะไร! มองอีกทีฉันควักลูกตาแกออกมาแน่!”
หลี่ต้าหนิวเอียงคอหัวเราะเอิ๊กอ๊าก “ฮิฮิ ลุงหวัง ฉันแนะนำให้ลุงรีบไปหาหมอนะ เผื่อยังพอรักษาได้!”
คำพูดของต้าหนิวฟังไม่รู้เรื่อง แต่พอเข้าหูหวังเหลียงจื่อ ใบหน้าก็เขียวคล้ำด้วยความโกรธ ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง
“ไสหัวไป! แกไสหัวไปให้พ้นฉันเดี๋ยวนี้!”
เขาก้มลงเก็บก้อนดินจากพื้นแล้วขว้างใส่
หลี่ต้าหนิวบิดตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว “ฮิฮิ ขว้างไม่โดนหรอก ลุงหวังขว้างไม่โดนฉันหรอก!”
หลี่ต้าหนิวตบก้นไปพลาง เดินโซเซไปทางบ้านผู้ใหญ่บ้านไปพลาง
หวังเหลียงจื่อนั่งยองอยู่ใต้ต้นไม้ โกรธจนดึงทึ้งผมตัวเอง
หลี่ต้าหนิวเดินไปตามถนนในหมู่บ้าน ในใจแอบสะใจ ชีวิตที่แกล้งทำเป็นคนทึ่มนี่มันสบายจริง ๆ ด่าคนแล้วไม่ต้องรับผิดชอบด้วย
เขาสัมผัสได้ถึงกระแสอุ่นที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง พลองมังกรขดตัวเคลื่อนไปตามเส้นลมปราณ ทั่วทั้งร่างเปี่ยมด้วยพละกำลัง
ไม่นานเขาก็เดินมาถึงหน้าบ้านเจ้าต้าไห่