“ต้าหนิว รีบมาช่วยพี่สะใภ้เปลี่ยนหลอดไฟหน่อยสิ ไม่อย่างนั้นกลางคืนในห้องก็มืดตึ๊ดตื๋อ พี่สะใภ้อยู่คนเดียวแล้วกลัวนะ”
หลี่ต้าหนิวแอบด่าในใจว่ายัยนี่มันปีศาจชัด ๆ แต่ภายนอกกลับทำหน้าซื่อ ๆ
“ฮี่ ๆ พี่สะใภ้อย่ากลัว ผมจะเอาไฟฉายกระบอกใหญ่มาให้!”
“ไฟฉายเหรอ? ไฟฉายของนายสว่างพอไหม?”
“สว่างสิ! ทั้งสว่างทั้งยาว ใส่ถ่านได้ตั้งหลายก้อน ส่องจากหน้าประตูไปถึงหัวเตียงได้เลย!”
“โห ยาวขนาดนั้นเชียว? คงเปลืองไฟน่าดูเลยสินะ?” หลี่กุ้ยเฟินยกมือปิดปากหัวเราะ
“ไม่เปลืองหรอก! ของผมหมุนมือได้ด้วย ขอแค่พี่สะใภ้ช่วยผมหมุน ผมก็สว่างได้ทั้งคืน!” หลี่ต้าหนิวหัวเราะซื่อ ๆ
“ไอ้เด็กโง่ ยังจะให้พี่สะใภ้ช่วยหมุนให้อีก? ถ้าข้อมือพี่สะใภ้หมุนจนหักขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ?” หลี่กุ้ยเฟินกลอกตาอย่างเย้ายวน
“ไม่เป็นไร ๆ ผมแรงเยอะ ผมหมุนเองก็ได้ ขอแค่พี่สะใภ้อย่ารังเกียจที่ผมสั่นไปหน่อยก็พอ” หลี่ต้าหนิวตบอกตัวเองจนดังปึง ๆ
“ได้สิ งั้นคืนนี้นายมาช่วยพี่สะใภ้เปลี่ยนไหม?”
หลี่กุ้ยเฟินจงใจขยับเข้ามาใกล้ แล้วยังเบียดเข้าหาหลี่ต้าหนิวอีก
“ฮี่ ๆ คืนนี้ไม่ได้ ผมยังต้องกลับบ้านไปให้อาหารหมา วันหลังค่อยไปช่วยพี่สะใภ้เปลี่ยนนะ!”
หลี่กุ้ยเฟินถุยน้ำลายอย่างขัดใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ “ไอ้คนใจดำ หมาเห็นจะสำคัญกว่าพี่สะใภ้อีกหรือไง?”
“หมาเปลี่ยนหลอดไฟให้ผมไม่ได้ แต่หมาเชื่อฟัง! แล้วหมาก็ไม่กัดคนด้วย!”
พูดจบ หลี่ต้าหนิวก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว หลี่กุ้ยเฟินมองแผ่นหลังกว้างของเขา พลันรู้สึกว่าขาของตัวเองอ่อนลงเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว