ทั้งสองคนมาถึงลานหลังบ้านของนางจาง
หลี่ต้าจู่ เพื่อนบ้าน กำลังนั่งยองสูบยาเส้นอยู่บนพื้น
มีก้อนหินสีเขียวก้อนใหญ่วางขวางอยู่บนพื้น อย่างน้อยก็หนักเจ็ดสิบถึงแปดสิบชั่ง
“ต้าจู่ ฉันเรียกต้าหนิวมาแล้ว” นางจางชี้ไปที่ก้อนหิน “ต้าหนิว ก้อนนี้แหละ ช่วยป้ายกไปไว้ตรงมุมกำแพงหน่อย”
หลี่ต้าจู่เคาะยาสูบออกจากกล้องยา แล้วเหลือบมองหลี่ต้าหนิว
“ป้าจาง หินก้อนนี้หนักเอาเรื่อง ไอ้ทึ่มนี่จะไหวเหรอ?”
“เหอะ ๆ ผมไหว! ผมแรงเยอะ!” หลี่ต้าหนิวตบอกหัวเราะร่าอย่างคนโง่
เขาเดินเข้าไปก้มมองก้อนหินสีเขียวก้อนนั้น
เมื่อก่อนเขาต้องออกแรงจนหน้าแดงก่ำกว่าจะยกมันขึ้นได้
แต่ตอนนี้ ในสายตาเขา หินก้อนนี้แทบไม่ต่างจากก้อนดิน
แต่จะให้ความแตกไม่ได้ การแสร้งเป็นคนโง่ก็เป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง
“ฮึบ!”
หลี่ต้าหนิวจงใจตะโกนเสียงดัง ก่อนก้มลงโอบก้อนหินไว้ เขาแสร้งทำหน้าเขี้ยวเคี้ยวฟัน ขาทั้งสองข้างจงใจสั่นระริก
“โอ๊ย… หนักชะมัด…” หลี่ต้าหนิวกลั้นหายใจ อุ้มหินเดินโซเซไปทีละก้าว
ที่จริงเขายังออกแรงไม่ถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ
“ตึง!”
ก้อนหินถูกโยนลงตรงมุมกำแพงอย่างแรง ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว
หลี่ต้าหนิวนั่งแหมะลงกับพื้น จงใจหอบหายใจเสียงดัง แถมยังยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ทั้งที่ไม่มีเหงื่อสักหยด