หลี่ต้าหนิวหาวหวอดหนึ่ง ลากรองเท้าผ้าขาดๆ ไปเปิดประตู
พอประตูเปิดออก พี่สะใภ้ชุนซิ่งก็พุ่งเข้ามา คว้าแขนเขาไว้ทันที
“ต้าหนิว! ในที่สุดนายก็ลุกเสียที! ท่อระบายน้ำบ้านพี่อุดตันหมดแล้ว ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น รีบไปช่วยพี่ดูหน่อยสิ!”
หลี่ต้าหนิวขยี้ตา แล้วกวาดตามองพี่สะใภ้ชุนซิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า
อืม หน้าตาสะสวยใช้ได้ แค่ผอมไปหน่อย
“ฮิๆ เรื่องท่อระบายน้ำน่ะฉันถนัด แค่เขี่ยของที่อุดอยู่ออกก็เรียบร้อยแล้ว!”
หลี่ต้าหนิวเกาหัวฟูยุ่ง ก่อนเดินตามพี่สะใภ้ชุนซิ่งออกจากบ้าน
พอไปถึงบ้านพี่สะใภ้ชุนซิ่ง ก็พบว่าท่อระบายน้ำในครัวอุดตันจริงๆ น้ำขังเจิ่งนองไปทั่ว
หลี่ต้าหนิวหยิบลวดเหล็กเส้นหนึ่งจากมุมกำแพง ย่อตัวลงจัดการไม่กี่ที ก็เรียบร้อยแล้ว
“ฮิๆ โล่งแล้ว! พี่สะใภ้ดูสิ แค่ใบผักอุดอยู่เท่านั้นเอง”
พี่สะใภ้ชุนซิ่งมองแผ่นหลังกว้างของเขาที่นั่งยองๆ อยู่กับพื้น แล้วนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่
“ต้าหนิว นายพึ่งพาได้จริงๆ”
“ฮิๆ แน่นอนอยู่แล้ว ฉันแก้ท่อระบายน้ำทีไร โล่งทุกที!”
พี่สะใภ้ชุนซิ่งยัดหมั่นโถวร้อนๆ ให้เขาสามลูก หลี่ต้าหนิวเก็บหมั่นโถวไว้แล้วก็เดินจากไป
ตัดไปอีกทาง ที่บ้านเจ้าต้าไห่
สวี่ชูเหนียนตื่นตั้งแต่เช้า นั่งพิงหัวเตียงเตา รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว แต่วันนี้ขากลับไม่ค่อยปวดแล้ว
เธอเปิดผ้าห่มออก แล้วเหยียบเท้าเปล่าลงบนพื้น
“เอ๊ะ?”
เธอลองขยับเอวไปมาสองสามครั้ง แต่ก่อนเจ้าต้าไห่ชอบลงไม้ลงมือกับเธออยู่เรื่อย แผลเก่าที่เอวจึงไม่เคยหายดี
แต่วันนี้เธอกลับรู้สึกว่าเอวไม่ปวดเมื่อย ขาก็ไม่อ่อนแรง ทั้งตัวเบาหวิวอย่างประหลาด