หลี่ต้าหนิวพุ่งพรวดไปถึงประตูรั้ว ไม่สนด้วยซ้ำว่าลงกลอนอยู่หรือเปล่า เขาผลักประตูเปิดดังโครม
“พี่สะใภ้รูเหยียน? พี่เป็นอะไรไป?!”
ในร้านทำเต้าหู้ไม่มีใครขานรับ บนเตายังมีเต้าหู้ที่ยังไม่ได้เก็บวางอยู่ ส่วนบนพื้นมีน้ำเต้าหู้หกจากถังไปครึ่งถัง
ประตูห้องด้านในแง้มอยู่ เสียงครางเบา ๆ ดังลอดออกมาเป็นระยะ
หลี่ต้าหนิวผลักประตูเข้าไป ก็เห็นหลิวรูเหยียนขดตัวอยู่ตรงมุมเตียงเตา ทั้งร่างหดเป็นก้อน ใบหน้าขาวซีดไม่ต่างจากเต้าหู้ที่นางทำ แม้แต่ริมฝีปากก็ไร้สีเลือด
หลี่ต้าหนิวก้าวพรวดสองสามก้าวไปถึงข้างเตียงเตาแล้วถามว่า “พี่สะใภ้! ใครทำร้ายพี่?”
หลิวรูเหยียนกุมท้อง พลางสูดปากด้วยความเจ็บปวด
“ไม่มีใครทำร้าย... ต้าหนิว... พี่ปวดท้อง... ปวดจะตายอยู่แล้ว...”
“ปวดท้องเหรอ? กินอะไรผิดสำแดงหรือเปล่า? หรือโดนหมากัด?”
“ไม่ใช่...” หลิวรูเหยียนขดตัว เสียงสั่นเครือ “พี่เป็นแบบนี้ทุกเดือน... พอถึงช่วงนั้นก็ปวดแทบขาดใจ...”
“ทุกเดือนเลยเหรอ? แล้วทำไมพี่ไม่ไปหาหมอ?”