หลิวรูเหยียนกอดแขนเขาไว้ ดวงตาคลอหยาดน้ำตาจ้องมองเขา
หลี่ต้าหนิวเกาหัวแกรก ๆ แล้วหัวเราะร่า
“ผมไม่ใช่เซียนสักหน่อย แค่มืออุ่นเอง พี่สะใภ้อย่าร้องไห้เลย ยิ่งร้องยิ่งไม่สวยนะ”
หลิวรูเหยียนยิ้มทั้งน้ำตา แล้วทุบแขนเขาเบา ๆ หนึ่งหมัด
“เด็กโง่เอ๊ย...”
ตั้งแต่วันนั้น หลิวรูเหยียนก็มีนิสัยติดตัวอย่างหนึ่ง ทุกวันเวลาทำอาหาร เธอจะทำเผื่อไว้อีกหนึ่งส่วนเสมอ
คืนนั้น หลังกลับถึงบ้าน หลี่ต้าหนิวก็นั่งขัดสมาธิบนเตียงทันที แล้วเริ่มเดินกำลังภายในตามเคล็ดวิชาเพื่อบำเพ็ญเพียร
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงสว่างก็เจิดจ้าแล้ว แถมใกล้จะเที่ยงของวันถัดไปเข้าไปทุกที
หลี่ต้าหนิวถอนกำลังออกจากการบำเพ็ญ แล้วจู่ ๆ ก็พบว่ามิติพื้นที่ของตัวเองขยายใหญ่ขึ้น จากเดิมที่มีขนาดเท่ากะละมัง ตอนนี้ใหญ่เท่าอ่างอาบน้ำแล้ว