เท้า?
เย่หมีเยว่ตะลึงชั่วขณะ ดูเหมือนยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
จนกระทั่งก้มหน้าลงตามสายตาของอีกฝ่าย เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มองเห็นปลายเท้าของตนเอง จึงเข้าใจทุกอย่างในทันที
ใบหน้าแดงซ่านราวกับถูกสาดด้วยสีแดงฉาน
ส่ายศีรษะรัวเร็วราวกับลูกดิ่ง ประหนึ่งก้อนน้ำแข็งในฤดูหนาว ทั้งแข็งกร้าวและเย็นชา
"ไม่ได้!"
ปฏิเสธอย่างเฉียบขาด
หวังเสียนยิ้มบาง ๆ
อันที่จริง หากเป็นยุคโบราณ เท้านั้นมีเพียงผู้ที่สนิทสนมที่สุดเท่านั้นจึงจะมองเห็นได้ นับประสาอะไรกับ...
ในยุคปัจจุบัน คนปกติที่ไหนใช้เท้า?
"ข้าแนะนำให้เจ้าคิดดูดี ๆ..."
หวังเสียนนอนบนเตียง เอามือรองใต้ศีรษะ
"สำนักมวยนี่อารองของข้าเปิด แม้เจ้าจะเป็นแค่พนักงานพาร์ทไทม์ แต่ข้อมูลส่วนตัวก็ถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจน"
"ดอกไม้งามแห่งรั้วมหาวิทยาลัยอย่างเจ้า คงไม่อยากให้พรุ่งนี้ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยรู้หรอกกระมังว่าเจ้าไปเป็น..."
คำพูดนี้มีพลังทำลายล้างร้ายแรง
หวังเสียนยังพูดไม่ทันจบ เย่หมีเยว่ก็ตื่นตระหนก "เดี๋ยวก่อน..."
หลังจากต่อสู้ทางความคิดอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ในที่สุดเย่หมีเยว่ก็ก้มเอวลงเบา ๆ ค่อย ๆ พับขากางเกงขึ้น เผยให้เห็นน่องขาวราวกับรากบัวหิมะ
ขาวเหลือเกิน
น่องมีเส้นเอ็นสีเขียวจาง ๆ พาดผ่าน ทอดยาวไปถึงหลังเท้า
เพียงแค่มองไม่กี่ครั้ง ก็ทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกว่าเป็น 'ของล้ำค่าแห่งโลก' อย่างเลื่อนลอย
"เข้ามาใกล้หน่อย"
หวังเสียนคิดแล้วจึงพูดว่า "วางบนเตียง ข้าขอดู"
"?"
เย่หมีเยว่เบิกตากว้าง
"อย่ามองด้วยสายตาอย่างกับมองพวกโรคจิต โอเค?" หวังเสียนทำสีหน้าจริงจัง "ข้าต้องดมดูว่ามีกลิ่นหรือไม่ มิฉะนั้นหากแพร่เชื้อมาสู่ข้าจะทำอย่างไร?"
"เจ้าคิดว่านั่นเป็นเหตุผลหรือไม่?"
เย่หมีเยว่นิ่งเงียบไปหลายวินาที สุดท้ายก็วางเท้าทั้งสองลงบนเตียง เข้าใกล้ขึ้นอีกนิด
หวังเสียนจ้องมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างใกล้ชิด ขมวดคิ้วแน่น สังเกตขึ้นลงซ้ายขวาอย่างละเอียด ท่าทางราวกับกำลังตรวจสอบอย่างเป็นเรื่องเป็นราว
จากนั้น เขาใช้มือทำท่าเป็นพัด โบกไปมา
ก่อนที่เย่หมีเยว่จะอายจนเท้าสั่นสะท้าน หวังเสียนก็พูดขึ้นก่อน
"เปรี้ยวนิดหน่อยนะ"
"อาจารย์ดอกไม้งาม ไปล้างเสียหน่อยเถอะ"
"……"
เย่หมีเยว่ลุกขึ้นทันที วิ่งหนีเข้าไปล้างราวกับหลบหนี
หวังเสียนพ่นเสียง "หมับ"
"ไม่คิดว่านางจะเกิดลวดลายยุทธ์แห่งวิถีที่ฝ่าเท้าแล้ว"
"……"
ถูกต้อง เมื่อครู่เขากำลังสังเกตอย่างจริงจัง
ฝ่าเท้าของเย่หมีเยว่มีลวดลายยุทธ์แห่งวิถีพิเศษที่หายากยิ่ง
ในปี 2040 มนุษย์ค้นพบว่า เพียงแค่ตื่นรู้พรสวรรค์ยุทธ์ระดับสูงขึ้นไป ร่างกายก็จะเกิดอัศจรรย์ 'ลวดลายยุทธ์แห่งวิถี'
หลักการคือ ปราณฟ้าดินจะรวมตัวล่วงหน้าด้วยพลังพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ในกาย
"จากความชัดเจนของลวดลาย..."
"อย่างน้อยก็เป็นพรสวรรค์ระดับอ๋อง..."
หวังเสียนถอนหายใจเบา ๆ "ภายภาคหน้าอย่างน้อยก็เป็นปรมาจารย์ขั้นเจ็ด"
พรสวรรค์ยุทธ์ คือสิ่งบ่งชี้ที่มนุษย์ยุคใหม่ค่อย ๆ เข้ามาแทนที่มนุษย์ยุคเก่านับตั้งแต่ศักราชยุทธ์ใหม่ปี 1912 เป็นต้นมา
ผู้มีพรสวรรค์ยุทธ์จะมีพลังเหนือธรรมชาติมาแต่กำเนิด สามารถบำเพ็ญฝึกฝนเพื่อปลดผนึกพันธุกรรมมนุษย์ ตื่นรู้วิชายุทธ์เหนือธรรมชาติ และก้าวสู่เส้นทางยุทธ์อันยิ่งใหญ่แห่งใหม่
คนยุคหลังเรียกสิ่งนี้ว่า 'ยุทธ์ใหม่'
ส่วนผู้ที่ไม่มีพรสวรรค์ยุทธ์แต่ปรารถนาจะเป็นจอมยุทธ์
ทำได้แค่ต้องฝึกฝนกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ฝึกฝนกลางฤดูร้อนอันร้อนระอุ หล่อหลอมกระดูกและเอ็น บำรุงลมปราณและเลือด เพียรบำเพ็ญวิชายุทธ์ที่ยากยิ่ง อัดรีดศักยภาพตนเองจนถึงขีดสุด รับความทรมานทั้งทางกายและใจ
ผู้คนเรียกสิ่งนี้ว่า 'ยุทธ์เก่า'
ยุทธ์ใหม่คือผู้เป็นที่รักแห่งยุค จอมเทพยุทธ์ในอดีตล้วนเดินบนเส้นทาง 'ยุทธ์ใหม่'
ยอดฝีมือฝั่งยุทธ์เก่า นอกจากเขา หวังเสียน แล้ว ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่สามารถบรรลุถึงขั้นแปด
แต่ไม่อาจกล่าวได้ว่ายุทธ์เก่าไม่แข็งแกร่ง
ตรงกันข้าม แม้แต่อดีต ยุทธ์เก่าก็ยังแข็งแกร่งยิ่ง
เพียงแต่ น้อยคนนักที่จะฝึกฝนจนสำเร็จ
เพราะมีคนไม่มากที่สามารถทนความยากลำบากนั้นได้
ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่น เพียงแค่การที่เย่หมีเยว่นวดให้เขาเมื่อครู่ แม้ดูเหมือนง่าย
แท้จริงแล้ว นั่นคือ 'วิธีเปิดเส้นลมปราณ' ที่ซับซ้อนยิ่งในศาสตร์ยุทธ์เก่า
การเปิดเส้นลมปราณ คือเส้นลมปราณในร่างกายมนุษย์ สิบสองเส้นลมปราณหลัก และเส้นลมปราณพิเศษทั้งแปด
แต่ละเส้นตัดสลับซับซ้อนภายในร่างกาย เป็นหัวใจสำคัญของการไหลเวียนปราณฟ้าดิน
ยอดฝีมือฝั่งยุทธ์เก่าต้องการดูดซับปราณฟ้าดิน จำต้องเปิดเส้นลมปราณเท่านั้น หากไม่เปิดเส้นลมปราณ ก็ไม่อาจเทียบเทียมยอดฝีมือฝั่งยุทธ์ใหม่ได้ตลอดกาล
และเส้นลมปราณแต่ละเส้นยังมีจุดสำคัญในร่างกายอีกเป็นสิบแห่ง บางจุดเป็นจุดเป็นจุดตาย หากคนธรรมดาถูกสัมผัสแม้เพียงเล็กน้อยก็อาจถึงแก่ชีวิต
การกล้าให้ผู้อื่นออกแรงถึงร้อยชั่งกดนวดตามจุดแบบนี้ พูดได้ว่าเท่ากับไปหยั่งเชิงอยู่หน้าประตูยมโลก
ประกอบกับการแทรกซึมของปราณจากครีมบำรุง ความเจ็บปวดที่ต้องทนนั้น รุนแรงยิ่งกว่าการแตกของไข่หลายเท่า
คนทั่วไปไม่อาจทนได้แม้เพียงไม่กี่ครั้ง
มีเพียงหวังเสียนที่สามารถทนอยู่ได้ และในขณะเดียวกันก็แนะนำให้เย่หมีเยว่นวดให้ตนอย่างสบายอารมณ์ได้อย่างแนบเนียนเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ดังนั้น ความยากในการฝึกฝนยุทธ์เก่าจึงยากเกินจินตนาการ
อีกทั้งหลังจากศตวรรษที่ 21 พันธุกรรมของมนุษย์รุ่นใหม่เปลี่ยนแปลง มีคนตื่นรู้พรสวรรค์ยุทธ์มากขึ้นเรื่อย ๆ ยุทธ์เก่าจึงค่อย ๆ ถูกแทนที่
ถึงปัจจุบัน โดยเฉลี่ยแล้วนักเรียนในโรงเรียนหนึ่งมีมากกว่าเจ็ดในสิบที่ตื่นรู้พรสวรรค์ยุทธ์
จึงไม่มีใครฝึกฝนยุทธ์เก่ามากนักแล้ว
"หากไม่มีอะไรผิดพลาด ภาคเรียนสุดท้ายของปีสาม นับตั้งแต่วันที่เย่หมีเยว่ตื่นรู้พรสวรรค์ยุทธ์ จะเป็นวันที่นางสั่นสะเทือนไปทั่วเมืองหรงเฉิง..."
เมืองเล็ก ๆ หนึ่งเมือง หากในแต่ละปีมีผู้มีพรสวรรค์ระดับอ๋องแม้เพียงคนเดียว ก็ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดี
อัตราการปรากฏของพรสวรรค์ยุทธ์ระดับสูงขึ้นไป มีไม่ถึงหนึ่งในแสน
พรสวรรค์ยุทธ์ระดับอ๋องขึ้นไป มีไม่ถึงหนึ่งในล้าน
หวังเสียนก็คิดไม่ถึงว่า ในอดีต นางผู้มลายหายสูญไปก่อนวัยอันควร จะมีพรสวรรค์ยุทธ์ระดับอ๋องขึ้นไปซ่อนอยู่
ไม่นาน เย่หมีเยว่ก็เดินออกมา
ดูเหมือนจะจัดการอารมณ์ได้เรียบร้อยแล้ว กลับกลายเป็นดอกไม้งามผู้สูงส่งและเยือกเย็นอีกครั้ง
ก่อนจะมาทำงานพาร์ทไทม์ พี่สาวที่อบรมบอกนางว่า ไม่ว่าจะเจออะไรก็ไม่ต้องกลัว ขอเพียงอีกฝ่ายไม่ลวนลาม ก็แค่คิดเสียว่าเป็นเนื้อหมูชิ้นหนึ่ง
ใช้เท้า ก็แค่คิดเสียว่าเหยียบเนื้อหมูชิ้นหนึ่ง...เท่านั้น
"เดี๋ยวก่อน"
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาอย่างสงบ หวังเสียนก็ให้สัญญาณมือ
เย่หมีเยว่ไม่เข้าใจความหมาย
หวังเสียนหาของในลิ้นชักข้างเตียง จากนั้นมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย หยิบบางสิ่งออกมาจากข้างใน แล้วโยนลงบนเตียง
"เปลี่ยนไอ้นี่แทน"
เย่หมีเยว่จ้องมองดู ในชั่วพริบตา อารมณ์ที่เพิ่งสงบก็ปะทุขึ้นมาทันที ดวงตางามใสสั่นระริกด้วยความอับอาย
สิ่งนั้นคือถุงน่องสีดำห่อบรรจุภัณฑ์เรียบร้อย!
นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างราวกับวัชรเทพแห่งพิโรธ ประหนึ่งสามารถขับไล่ความลามกโสมมทั้งปวงได้
"เจ้าอย่ามองด้วยสายตาแบบนั้นอีก ทำให้ข้าดูลามกมากหรือ?"
หวังเสียนทำสีหน้าจริงจัง "ที่ให้เจ้าใส่ถุงน่อง ก็เพื่อป้องกันเจ้า เจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าบุรุษและสตรีไม่อาจถูกเนื้อต้องตัวกัน? อีกอย่าง เจ้าคิดอยากจะใช้เท้าเปล่าเหยียบร่างกายของบุรุษแปลกหน้าอย่างนั้นหรือ?"
"ต่อให้เจ้ายินดี ข้าก็ยังรังเกียจ!"
"……"