“ดูนั่นเร็ว!”
“มีคนวิ่งเข้าไปได้ยังไง”
“เดี๋ยวนะ ไอ้หนุ่มนั่นใคร”
“บ้าไปแล้ว ดูชุดสิ เป็นเด็กม.ปลายนะนั่น!”
……
แถวนั้นเดินไปข้างหน้า แต่สายตาหาได้ละไปจากเหตุการณ์
ทันทีที่หวังเสียนพุ่งออกไป คนรอบข้างก็เห็น
เดิมทีคิดว่าเด็กม.ปลายสองคนยืนกระซิบกระซาบกันข้าง ๆ
ใครจะรู้ จู่ ๆ ก็มีคนหนึ่งวิ่งออกไปเสียดื้อ ๆ
สายตาที่จับจ้องยิ่งทวีคูณ แถวที่เดินอยู่ก็หยุดชะงักอีกครั้ง
บางคนมองจนมือกำเสาไฟฟ้าริมทางแน่น
บางคนมองแล้วสีหน้าเต็มไปด้วยความละอาย ก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร
บ้างก็อดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
บางคนก็ทำหน้าเอือมระอาส่ายหัวถอนหายใจไม่หยุด
และยิ่งไปกว่านั้น…
“บ้าบิ่นหาที่ตายชัด ๆ!”
“เด็กม.ปลายที่ยังไม่ตื่นพรสวรรค์ยุทธศาสตร์…วิ่งเข้าไปนั่นไม่ใช่ไปตายฟรีหรือไง”
“ข้าล่ะว่า ประเทศควรแบนการ์ตูนยุทธ์เลือดร้อนให้มากกว่านี้ ดูมากไปทั้งวันทำให้เด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งคิดเพ้อฝันจะไปกอบกู้โลก ไม่ใช่ทำร้ายพวกเขาหรือ”
“ข้าว่า มันก็แค่เพิ่มความยากให้หน่วยกู้ภัยในภายหลังน่ะแหละ…”
“ความยากน่ะไม่เท่าไหร่ กว่าหน่วยกู้ภัยจะมา เด็กนี่ก็คงไม่รอดแล้ว น่าเสียดาย…”
“ดูชุดนักเรียนเป็นของโรงเรียนมวยปลายระดับสูงเมืองหรงเฉิง เป็นโรงเรียนมัธยมหลักประจำมณฑลแท้ ๆ โรงเรียนบ้านั่นสอนอะไรเด็กกันทุกวัน”
……
ในหมู่คน ส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วย
หนักข้อกว่านั้นยังมีคำพูดให้ร้าย
“พอได้แล้ว!”
ชายร่างใหญ่เมื่อครู่ตะเบ็งเสียงก้องกังวาน ดวงตาเย็นชาจับจ้องไปทางคนรอบข้างที่กล่าวร้าย “พวกเจ้า พวกที่แม้แต่เด็กม.ปลายคนหนึ่งยังสู้ไม่ได้ มีสิทธิ์อะไรมาพ่นคำไร้สาระพวกนี้”