ตูม!
เสียงระเบิดรุนแรงดังมาจากอีกฟากของถนน
เสียงนั้นปลุกให้ฝูงชนที่ตกตะลึงตื่นจากภวังค์ และเหมือนกับฝูงนกที่ตื่นตระหนก พวกเขาก็เริ่มวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไปทั่วทุกทิศทาง
“หมอบลง!”
หวังเสียนหมุนตัวกลับมาคว้าแขนเย่หมีเยว่ที่กำลังตกตะลึง แล้วพาเธอเดินไปยังด้านในของสถานีรถไฟใต้ดินทันที
สิ่งที่ตามมาติด ๆ ก็คือแรงสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว
ผ่านไปสักพักใหญ่จนไม่มีเสียงเคลื่อนไหวใด ๆ อีก
ทั้งสองคนจึงค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นธุลี
เพิ่งจะยืนขึ้นได้
“ฟืดฟาด——!”
เสียงหายใจแหลมดังเป็นระลอก ดังขึ้นมาโดยรอบเป็นระยะ
จนกระทั่งเย่หมีเยว่มองไปยังภาพที่เกิดขึ้นบนถนนฝั่งตรงข้าม นางก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดปาก และเบิกตากว้าง
ม่านป้องกันไอออนเหนือเมือง ก็ถูกเจาะทะลุจนเป็นรูโหว่ไปหลายแห่ง
เห็นเพียงฝั่งตรงข้าม ถนนย่านการค้าที่เจริญรุ่งเรืองห่างออกไปสิบกว่าเมตร ได้กลายสภาพเป็นซากปรักหักพังในพริบตา
ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือความเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก!
ราวกั้นกลางถนน กลายเป็นเส้นแบ่งเขตแดนที่ชัดเจน
ด้านหนึ่งคือสวรรค์ อีกด้านคือขุมนรก
ในซากปรักหักพังนั้น ยังมีขนนกสีแดงเลือดร่วงหล่นอยู่หลายเส้น แต่ละเส้นราวกับเป็นใบมีดเกี่ยววิญญาณ
เพียงแค่คลื่นพลังที่พัดพามาจากขนนกไม่กี่เส้น ก็ทำให้ถนนทั้งสายกลายเป็นซากปรักหักพังได้ในชั่วพริบตา
แทบจะไม่มีผู้รอดชีวิต
“รายงานข่าวในชาติก่อนบอกเพียงว่าเสียชีวิตและบาดเจ็บหลักพัน…”
หวังเสียนเงียบงัน
หลักพัน…
หนึ่งพันก็คือหลักพัน
แต่เก้าพัน…ก็คือหลักพันเช่นกัน
ในเวลานี้
ลำโพงหน้าร้านค้าโดยรอบ รวมถึงป้ายโฆษณาขนาดยักษ์กลางตึกใหญ่ด้านหลัง เกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน:
“โปรดทราบ! โปรดทราบ! ณ ที่นี้คือกรมความมั่นคงพิทักษ์เมืองหรงเฉิง ขอประกาศแจ้งเตือนเหตุฉุกเฉิน: เมืองของเราถูกอสูรต่างดาวระดับ S โจมตีทางอากาศ เข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมรบชั่วคราว ขอให้ประชาชนในย่านถนนเทียนฝู่ ย่านถนนดาวแดง ลานตงไหล และพื้นที่ใกล้เคียง ไปหลบภัย ณ ที่หลบภัยทางอากาศที่ใกล้ที่สุด…”